14-02-2011 Stichting ADD Nederland ontvangt regelmatig berichten van mensen die vragen of de diagnose ADD ook kan worden gesteld bij volwassenen. Daarnaast wordt er op dit moment veel gesproken over de zin en onzin van diagnostiek en behandeling van mensen met een concentratiestoornis en worden beperkingen als ADD en ADHD regelmatig “bijwerkingen van de moderne tijd” genoemd of een modeziekte.
Deze week ontving ik een bericht van een mevrouw die op haar 70e de diagnose ADD liet stellen. Het levensverhaal van deze bijzondere vrouw laat niet alleen zien dat de problemen die kinderen met ADD ervaren niet zomaar overgaan op volwassen leeftijd, maar ook dat de (onzichtbare) obstakels van ADD bij jong en oud nog altijd het zelfde zijn. ADD was tot een generatie terug nog onbekend. Deze mevrouw heeft zich haar leven lang afgevraagd wat er met haar aan de hand was. Vroegtijdige diagnostiek had dit kunnen voorkomen. De diagnose ADD vormt soms meer een belangrijke erkenning (geestesrust) dan een hulpvraag. Ik mocht haar een paar vragen stellen voor de website van Stichting ADD en vriendelijk begint zij haar verhaal met: “Je mag me best Meta noemen hoor!”
Op welke wijze heeft u de diagnose ADD laten stellen?
Ik was al heel erg lang op zoek naar wat er met mij aan de hand was zonder enig resultaat. Tot iemand mij Levente.nl liet zien en ik meteen ontdekte "dat ben ik"
Ben er meteen mee naar mijn huisarts gegaan en heb me laten verwijzen voor een test. Daar is uitgekomen dat ik ADD heb. Veel is nu op zijn plaats gevallen. Wat ik wel bijzonder vind is dat ik op het moment van de test 70 jaar was, de oudste die bij de psychiater met die vraag was gekomen. Het leek me leuk om dit aan je te vertellen.
Vindt u het leuk om iets te vertellen over uw jeugd op school?
Ik heb een traumatische jeugd gehad en ik weet niet of het een met het ander te maken heeft.
Ik werd beschouwd als dat lastige, moeilijke en dwarse kind.
Op school werd ik gepest door een leerkracht, als dom beschouwd en werd daardoor apart gezet in de klas.
In ieder geval had ik moeite met rekenen terwijl ik wel heel taalgevoelig was. Ik heb me altijd anders gevoeld en heb mijn hele leven op mijn tenen moeten lopen.
Hoe ging men vroeger om met kinderen die moeilijkheden hadden op school?
Ik heb b.v. 2 kleinkinderen met Asperger en er zijn nu zoveel mogelijkheden om te leren met deze kinderen om te gaan.
Vroeger zouden ze mogelijk in het slechtste geval in een psychiatrische inrichting terecht zijn gekomen.
Wat zijn uw obstakels op deze leeftijd?
De last die ik nu nog ervaar is:
- Wel sociaal en bijna geen vrienden. Dat is beslist op mij van toepassing.
Ik voel me vaak toch een beetje eenzaam al zou ik een grote vriendenkring beslist niet aankunnen.
- Alles uitstellen zodat alles zich ophoopt en een grote berg wordt.
Gelukkig kan ik me huishoudelijke hulp veroorloven en dat geeft heel veel
rust. Op dit moment heb ik b.v. heel veel mailtjes te beantwoorden, heb ik dus ook weer op laten lopen.
- Ik lees geen boeken omdat ik me daarop slecht kan concentreren.
- Verder is de hele lijst van kenmerken van ADD die op de website staat in meer of mindere mate op mij van toepassing.
Hoe kijkt u aan tegen mensen die ADD een ziekte van de moderne tijd noemen?
Ik vind het beslist geen welvaartsziekte omdat ik hier al in 1940 mee geboren ben en ik ook oudere familieleden zou kunnen aanwijzen die hetzelfde of verwante aandoeningen hadden. Vroeger modderde je maar aan en gelukkig is er in deze tijd veel meer mogelijk.
Hoe gaat u nu om met ADD?
Ik heb in mijn leven dingen bijgeleerd en aangepast.
Ik heb geleerd, met vallen en opstaan, te leven met mijn beperkingen.
Klik hier en verstuur een bericht aan Meta via Stichting ADD Nederland.
Uw bericht zal zo spoedig mogelijk worden doorgestuurd.
Karin Windt
