Stichting ADD Nederland / www.sadd.nl

Inzendingen over ADD
2006-2009

www.sadd.nl

Time to write something...
Rick de Bruijn
15 december 2009

Waarom? omdat mn hoofd weer even volzit geloof ik..
vol met gedachten van een jaar, half jaar, maand, week, dag, uur, minuten.
ik zou dit wel op een harde schijf willen zetten en bewaren totdat ik het weer eens nodig zou hebben.
laatste dagen zit ik bij mezelf na te denken hoe andere mensen functioneren, en hoe sommige mensen zo makkelijk over dingen kunnen denken...
niet dat ik jaloers ben, maar zou dat we

l eens 1 of 2 dagen willen voelen.
niet voor altijd, want heb het idee dat ik het soms wel op een goeie manier gebruik...maar wanneer ik het wil gebruiken het niet kan...omdat ik niet weet hoe.

ik weet af en toe niet wat ik er mee aan moet...
wat ik de laatste tijd ook heb, als ik met bepaalde mensen praat ik zweet aanvallen krijg...denk dat zenuwen zijn omdat ik niet weet wat ik moet zeggen of wat hun gaan zeggen...
het gaat me niet meer zozeer om wat ze van me denken, maar meer dat ik in mn hoofd paniek voel...dat ik me weer helemaal om moet gooien en mijn best moet doen om de juiste dingen terug te zeggen.

sinds ik anti-depressiva slik is mijn "depressie" wel weg, maar komen de andere dingen meer naar buiten...en begin daar steeds meer last van te krijgen.
wil zoveel doen, maar het kan, gaat, lukt en wil niet.
frustrerend!!! zeker frustrerend!!!

misschien weer tijd om naar de psycholoog te gaan en elke week mijn verhaal te kunnen vertellen.
wel fijn, aan iemand je verhaal te kunnen vertellen in welke volgorde en chaos je ook wil.
want dat zijn de mensen die daar dingen uit kunnen halen en dat weer gaan analyseren en een soort van uitslag kunnen geven.
erkenning...en dan kan ik dat weer omzetten in mijn hoofd...

zo blijf je lekker bezig...maar ik wordt er af en toe zo moe van...maar zou het niet willen missen...zou willen leren om ermee om te kunnen gaan.
nou ik en mijn rode wijntje gaan weer ff verder met het luisteren naar relaxte liedjes!!!

bye!

--------------------------------------------------------------------------

Ik ben nou eenenvijftig, maar soms heb ik het idee dat het allemaal nog moet beginnen.
zaterdag 19 september 2009

Hoi, Karin

Tja, ik ben zo'n geval, als velen................eenenvijftig jaar, weet sinds drie jaar dat ik ADD heb, maar was er van uitgegaan dat het hetzelfde was als ADHD, maar dan zonder het hyperactieve.

Ik woon in Noorwegen, getrouwd, twee kinderen, en mijn zoon van dertien heeft Asperger, ADHD en Tourette. Hij is inmiddels uit huis geplaatst en zit in een instelling waar hij heen ging voor een week of zes tot acht om de diagnose nader te bekijken en de medicatie bij te stellen. Zelfschading, geweld naar zijn zusje van tien, vernieling en woede-uitbarstingen was voor ons de reden om hulp te zoeken. De uit-huis-plaatsing gebeurde in november 2008.

Al snel werd duidelijk dat hij niet meer thuis kon. Na eerst een plaats voor hem te hebben toegewezen ver in onze provincie (op 5 uur afstand van ons), is na hevige protesten van ons een oplossing gevonden om een begeleid- wonen project hier in ons dorp te starten, maar dan geleid door de man die het op die andere plaats ook heeft. Hier is veel strijd en frustratie en verdriet aan vooraf gegaan, mede doordat in onze gemeente eerst iemand zat die meende tegen de adviezen in te moeten gaan en gewoon niks te hoeven doen, maar te procederen of gewoon afspraken af te zeggen en de telefoon niet op te nemen. Gelukkig is ze hierover gestruikeld, is vertrokken en heeft de puinhoop achtergelaten voor iemand die echt betrokken is.

Door het gedoe van de laatste jaren, was ik van baan veranderd, om maar meer thuis te kunnen zijn. Ik was voorheen werkzaam op een scheepswerf, maar doordat er een baan vrijkwam hier op het eiland als buschauffeur op de lokale en de schoolroutes, was dit een buitenkans........................dacht ik. De routes zijn nooit langer dan 20 minuten en ik had tijd genoeg om te denken, te piekeren eigenlijk.

Een maand na de uit-huis-plaatsing, barstte de bom. Ik kon niet meer, het laatste jaar had ik nog maar 3,5 uur slaap gehad per nacht, wist op de bus de facade op te houden, had een liefdevolle plaats weten te veroveren in het hart van de vrij stugge noren, die blijkbaar niet gewend waren aan klantvriendelijkheid en goede service. Ik had wel eens het idee dat de Ritalin ervoor zorgde dat ik op de been bleef.

Toch uiteindelijk sloeg de depressie toe, met als hoogtepunt een weekje ziekenhuis in maart jl. op de psych. afd. om wat afstand te nemen. Hier ben ik gaan schilderen en tekenen. Als oorzaak van de depressie dacht iedereen (ikzelf ook) aan het hele gedoe rond Ivar (zo heet mijn zoon). En zo sterk als mijn vrouw dan wel niet moet zijn!

Ik begon me toch te realiseren dat er meer is..............kinderen was iets waar ik liever niet voor gekozen had, en dan krijg je er zo eentje cadeau die zo veeleisend is. Hier in Noorwegen is alles nu aan het werk om kinderen met Asperger en/of ADHD op school te begeleiden. Er komt hulp op school, leraren krijgen handleiding, assistenten worden opgeleid, een logeerweekend wordt tot stand gebracht, maar kinderen worden groot...............................

Voor mezelf bleef ik met dat brok in mijn keel zitten, ondanks de anti-depressiva knapte ik niet erg op.
Toen maar eens op ADD bij vowassenen gezocht op een website in het nederlands. Dit sloeg bij mij zo in als een bom, duizelig van geluk dat er bij de kenmerken als zo veel herkenning zat.

Hier vol van zijn, uitgeprint, mijn vrouw laten lezen, mijn nicht die hier op bezoek was, de familietherapeute......................... en dan weer dat teruggewezen worden naar af met de vermelding dat je er beter aan doet niet te gaan leven

Volgens de kenmerken die daar opgesomd worden. Ja, maar als dit nou eens die kenmerken zijn!!! Nou, niet alles is op mij van toepassing, volgens de experts om mij heen die mij blijkbaar beter kennen.
Maar stel nou, dat de dingen die niet passen gewoon het verstoppen van het probleem is, het aanpassen aan de maatschappij. Schouderophalen is de reactie.

Teleurgesteld en nieuwsgierig naar erkenning jouw boek besteld, en deze week in de bus gekregen. Weetje, alles wat er in staat, weet je eigenlijk al................................Maar!!!!!!!!!!
Het omschrijven ervan zoals jij dat doet..............dat is nou juist de onmacht die ik zelf heb om het te kunnen beschrijven - en ook het te kunnen verdedigen.

Elke keer wordt je weer in de verdediging gedrukt. Ik ben heel blij met je boek..............het is het dubbel en dwars waard!!!!
Ik zit er aan te denken om ook een engelse versie te bestellen, maar het aan iemand te geven, de familietherapeute of de psycholoog waar ik in behandeling ben, daar twijfel ik nog aan.

Ik ben gewoon bang voor weer die ontkenning, het afzwakken. Je schrijft het zo mooi, je voelt je een aansteller, anderen denken zo over je.

Wel is me duidelijk, nu de eerste gesprekken gaan beginnen over een terugkeer in het arbeidsleven, dat ik terug moet in de techniek.

En dan als metaaldraaier, het scheppen, oplossen, vormen. Het alleen werken, de precisie, ik heb het eerder gedaan. Hoe heb ik het ooit op kunnen geven.............................
Tegen beter weten in sociaal zijn op de bus en dan verwachten dat het went en je vanzelf losser wordt. Het went nooit.

Wat ik nu mis is het contact met soortgenoten, ook na het schrijven van dit bericht heb ik alweer de neiging om me te verontschuldigen voor de rommelige inhoud.

Maar ik doe het lekker niet...........................

Doei, Karin, bedankt voor je boek!!!

groetjes,

Ron Kuijt

--------------------------------------------------------------------------

Natuurlijk mag je het gebruiken, het hoeft zelfs niet anoniem. Ik schaam me er niet voor.
Nee, bij mij is zuiver ADD aanwezig, ik ben zelfs een model-ADD-er. Tijdens een van de sessies met het hulpapparaat rond onze zoon, en dan praten we toch over
zo'n vijf jaar geleden, vertelde ik aan hun dat ik toch wel vond dat ik wat opvallende raakpunten had en of ik daar niet verder onderzocht op kon worden.
Dit raadden hun toen af, waarom zou je? Het roept alleen maar meer vragen op. Nog weer later, toen ik in een of ander Nederlands forum zat, was er een zo goochem om een link naar een test mee te sturen. Hoeveel weet ik niet meer, maar het was dik positief. Toen heb ik meteen een verwijzing gevraagd voor de psychiater, waar ik na de test daar uiteraard weer positief scoorde. Ik vertelde daar niet verbaasd over te zijn, ik had buiten dat om, voor een informatie-tweedaagse stiekem van Ivar's Concerta 'gesnoept' met
de stem van de kinderpsychiater in mijn achterhoofd: 'als je geen ADHD hebt werkt het niet'. Ik had alleen het hyperactieve niet, maar voor de overige kenmerken rezen er bij mij
steeds meer twijfels, omdat het verschil tussen de ADHD van Ivar en de ADD van mij (volgens mij nog steeds ADHD, maar dan zonder het hyperactieve) steeds groter werd.

Een goede verklaring leek mij, dat bij Ivar, na langdurige observatie en testen, geconstateerd werd dat hij Asperger/ADHD/Tourette heeft.
Dit echter dan meer van het één, dan meer van het ander. Als je het bekijkt als drie verzamelings'ballonnen', zoals je vroeger te zien kreeg bij de eerste les algebra, zijn er kenmerken
die elkaar overlappen, maar zijn gedrag kon zich soms razendsnel verplaatsen naar een andere 'ballon'. Om het op deze manier te bekijken werd het voor mij zichtbaar en was er
veel ellende te voorkomen. Dit hield wel in dat een leven buiten Ivar om niet meer mogelijk was en langzaam vloeide de energie weg bij mij.

Jaaaaaaaaaa...........mijn vader (van 1915) was ook zo'n 'rare'. Was veel in dromenland, had veel gedachten, hield ervan om zich terug te trekken en nam buiten zijn interesses
gewoon weinig dingen tot zich, en dan nog tot een zekere hoogte. Ik weet nog best, hij was altijd helemaal knetter van molens (niks vreemd, Zaandammers als wij waren).
Toen door toedoen van een ander bij mij de vonk oversloeg en ik een molenaarsopleiding ging volgen en diep in het hart van de materie doordrong, kwam ik vol vuur elke keer thuis en vertelde honderduit aan mijn vader over soorten hout, overbrengingen, krachten, koppels en het olieslaan. De arme man kon het niet volgen, en ik begreep het niet. Het was toch zijn hobby......... Mijn moeder nam me wel eens apart en zei dan: niet vergeten dat hij alleen maar lagere school heeft gehad, en daarna moest hij aan het werk.
Brood op de plank moest er komen!!! Heel herkenbaar en verrassend vind ik jouw beschrijving van 'kinderen van ouders die de oorlog hebben meegemaakt'.

Mijn moeder (van 1924) was de oudste dochter van een gezin met vijf kinderen. Zij heeft het gezin moeten runnen, omdat haar vader en moeder moesten werken of zoals zeker in de crisistijd, werk moesten zoeken
Dit is duidelijk te merken aan de lat, en de prestatiedrang die overal heel erg hoog lag bij ons.
Alles wat je deed moest vooral nuttig zijn, mijn vader tekende graag, maar het werd als cadeau gebruikt voor een verjaardag.

Mijn moeder deed vooral nuttige dingen, plezier ergens in hebben was niet belangrijk.
Mijn moeder kon ook nooit ergens 'op visite' gaan. Altijd moest ze helpen, vaak ongevraagd.
Als er schoongemaakt moest worden, voor of na een verhuizing, was mijn moeder erbij.
En dan, als mijn vader mee 'moest', hem dan critiseren dat hij zijn handen moest laten wapperen.
Hij had gewoon het overzicht niet, wist niet wat er gebeuren moest.

Een jaarlijks feest was altijd het opbouwen of afbreken van het tenthuisje van mijn zuster en zwager op Texel.
Mijn vader ging altijd graag mee, hij had het ook enorm naar zijn zin daar.
Van tevoren kreeg hij dan een 'preek' van mijn moeder, van: 'zou je nou wel meegaan, je loopt alleen maar in de weg' en 'je komt daar wel om je handen te laten wapperen en niet om malligheid te verkopen'.
Vermeldt wordt hierbij dat hij een enorm gevoel voor humor had, hij kon lachen om een scheet, had de beschikking over vele stemmetjes, uitspraken die iemand ooit gedaan had en meer van zulke 'jankerij', zoals hij dat noemde (en nog steeds een veel gebruikt woord is in onze familie).
Hij kon echter, terwijl iedereen hard aan het werk was om de spullen op zijn plaats, in elkaar en voor elkaar te krijgen, op het duin staan, in gedachten, alles vergeten, genietend van het buiten, de natuur, de wind, de vogels en......zijn vrijheid.

Ik had al jong mijn rijbewijs BCDE, en ik 'mocht' dan ook vaak een gehuurde lichte vrachtwagen met de spullen rijden naar of van Texel.
De vraag 'neem jij vader mee, werd wel gesteld, maar was eigenlijk overbodig'.
Toen ik vaste verkering had, bleef hij gewoon meegaan met ons, en zaten we met z'n drietjes voorin.
Om hem niet in moeilijkheden te brengen keken we eenmaal op Texel ongemertkt ook nog even in zijn tas, want moeder gaf altijd wat lekkers mee voor bij de koffie, wat hij altijd steevast vergat, ook al had ze hem honderd keer op zijn hart gedrukt 'wel uit te delen, ze moeten niet denken dat we van de armen zijn'.
We hebben het er nog wel eens over, en altijd met groot plezier, maar mijn moeder ergerde zich er groen en geel aan als ze die verhalen hoorde.

Iets waar hij zich mee kon verontschuldigen was zijn gehoor. Hij was ook hardhorend, maar hij maakte er ook wel eens dapper misbruik van. Toen hij eenmaal ziek, een specialist aan zijn bed kreeg, zat hij met zijn handen achter zijn oren, maar hij verstond het niet. Achteraf, zie ik dat het niet verstaan, deels slecht horen was, maar ook het verwerken van de informatie, misschien wel verwant aan dyslexie en dyscalculie.
Er over gesproken met mijn psycholoog over jouw voorbeeld van op school overschrijven van het schoolbord, bevestigde hij dat: "Lezen van de informatie is één, maar dan nog het tijdelijk opslaan om het over te schrijven is twee". Er is volgens hem een heel proces mee gemoeid om iets over te schrijven, wat bij mij een groot probleem was.

We hadden op de MAVO een directeur, waar we scheikunde en natuurkunde van kregen.
Een chaoot tot en met, altijd alles kwijt, bril, krijt, pijp en het verdommen om boeken te gebruiken.
Hij had alles al opgeschreven staan als we de klas inkwamen en dat moesten we dan overnemen, terwijl de les gewoon doorging. Hij vloog van de hak op de tak en als een stapeltje papier begon te smeulen omdat hij zijn pijp weer had laten slingeren, moesten we niet de gore moed hebben om erom te lachen, maar opletten. Ik heb daar allen maar enen gehaald.

Het valt niet mee om vriendelijk en beleefd te zijn als je eens een keer een klotedag hebt, of als je om de een of andere oponthoud laat bent. Of een klas tieners, die zitten te klieren achterin en jij kunt het door laagstaande zon niet zien, en snel als hun praten, ook niet verstaan.
Dit zijn voor mij factoren die mij laten twijfelen om hier nog langer mee door te gaan. Inmiddels heb ik een gesprek gehad met de sociale dienst. In october ga ik weer beginnen bij de busonderneming, als actieve ziekmelding en dan fysische arbeid om mee te beginnen.

Maar achter de schermen ben ik bezig met een ombouw/reparatiescheepswerfje hier in de buurt. Zij vragen een draaier en ik heb er oren naar.
De psycholoog raadde me aan het ook aan te kaarten bij de sociale dienst, niet in het minst dat ze iets voor me kunnen doen. Gelukkig had ik mijn oude werkstukken nog van de opleiding in 1973/76(!), en ik heb de roest er een beetje afgepoetst en foto's van gemaakt.
Dit ga ik ook opsturen naar de werf, dan kunnen ze zien wat ik kan. Het gaf me zoveel voldoening om het weer te zien. Zelfs de oude leerboeken nog opgedoken (muf), en ik ben verbaasd over wat ik nog weet. Ik denk dat het tijd wordt om de knoop door te hakken.
Ik ben nou eenenvijftig, maar soms heb ik het idee dat het allemaal nog moet beginnen.

Groetjes van Ron

--------------------------------------------------------------------------

11-04-2008 Opmerkingen: Hoi Karin,

Een tijd geleden heb ik u een brief gestuurd. Dat was in een SE-week die helemaal niet goed ging. Nouja eigenlijk ging er nog wel meer niet goed. Ik liep al een tijd bij een psycholoog. Ik voelde me gewoon heel ongelukkig. Ik had het gevoel alsof de wereld een grote droom was. Alles was zo onwerkelijk. De diagnose ADD is eindelijk echt gekomen. Dat is voor mij best een opluchting, het verklaart echt alles.

Zoals het altijd maar ergens anders willen zijn dan waar je bent. Dat je de woorden die iemand zegt wel hoort, maar niet de boodschap. Ik kijk bijvoorbeeld ook vaak één voor één naar de woorden, maar leest de tekst niet. Ik denk op dat moment aan iets anders. Altijd jezelf op je kop geven omdat je in bepaalde situaties niet op gepaste wijze kan reageren. Wel een heel goed sociaal inzicht hebben, maar deze meestal niet op het juiste moment toe kunnen passen of niet durven toe te passen.

Dingen doen en vervolgens niet weten waarom je die gedaan hebt. Ik had bijvoorbeeld een keer een badmintonracket over het net gegooid, die was even aan mijn aandacht ontsnapt. Ik had ook een keer een stuk speelgoed in een winkel in mijn handen, moest waarschijnlijk even wat in mijn handen hebben. Een vriendin vroeg mij vervolgens lacherig of ik die wilde kopen en ik legde het snel maar weer terug.

Spullen zoeken, rust zoeken en mijn eigen gevoelens uitzoeken zijn dagelijkse bezigheden. Gevoelens zijn voor mij overweldigend zowel positieve als negatieve. Ik kan van kleine dingen zo ontzettend blij worden. Helemaal opgaan in muziek is een van mijn grootste hobby's.

Nu ik weet waar al deze dingen vandaan komen, maak ik me over deze dingen geen zorgen meer. Zo geef ik ook mezelf meer ruimte, als iets niet gaat wil ik dat waarschijnlijk op dat moment gewoon niet doen en probeer ik het later weer. Doordat er veel dingen anders gaan dan je eigenlijk had gehoopt krijg je te maken met de meest merkwaardige situaties. Eigenlijk brengen de dingen die fout gaan bij mij vaak juist inspiratie op voor iets nieuws.

Ritalin werkt bij mij wel goed, vooral op het gebied van het verwoorden en concreet maken van mijn gevoelens en gedachten. Alles wordt ineens veel helderder, er lost een soort waas op. Het is niet zo dat alles meteen goed gaat, de lessen op school blijven nog steeds nauwelijks te volgen. Bij de les blijven is voor mij bijna onmogelijk. Dingen vergeten is iets waar ik waarschijnlijk nooit vanaf kom. Een enorm verschil is nu wel dat ik nu (meestal) bijdehand genoeg ben om dingen te vragen. Heel opvallend ook was dat ik ineens erg vaak te vroeg kwam.

Ik ben er nog niet helemaal uit of het gebruik van ritalin bij het maken van proefwerken mijn prestaties wel verbeterd. Door ritalin ben ik wel helderder en alerter, maar bij iets saais ga ik sneller aan andere dingen denken, of veel verder doordenken dan nodig is. Ik denk dat dat ook deels komt omdat ik nu meer energie heb, ik zit lekkerder in mijn vel, voel me meestal wel goed (stemmingswisselingen) en er zijn zoveel veel interessantere dingen. Ik weet nog niet wat ik ga doen als ik dit jaar slaag. Waarschijnlijk ga ik me een jaartje oriënteren op van alles en nog wat. Gewoon mijn eigen weg vinden, dat is wat ik wil.

Geeft toestemming voor plaatsing (Ja): Dit bericht mag op de website worden geplaatst

submit: Versturen

--------------------------------------------------------------------------

11-04-2008 Opmerkingen: Bericht:

Hallo,

Ik ben momenteel gewoon even volledig in de war en zou graag even een luisterend oor willen.

Ik ben momenteel 23 jaar en woon nog bij mijn moeder. Tegelijkertijd ben ik bijzonder getalenteerd en vrij slim. Er zijn veel dingen die ik gewoon kan nemen en waarmee ik kan vertrekken met bijzonder veel resultaat. Mijn inzicht in dingen lijkt in ieder geval gewoon buitengewoonlijk. Ik voel dingen aan voordat ze gebeuren, ik voel bewegingen van mensen die rondom mij staan, ik voel hoe lang het busritje nog duurt tot ik aankom afhankelijk van het aantal personen, hoe het verkeer loopt, tijds schattingen, etc, zonder daar ooit moeite voor te doen, ik kom nooit te laat, en ook nooit te vroeg.

Dit is niet normaal? Hoezo niet?

En nog kan ik niets. Mijn muziek zit vast, ik kan niet studeren, ik kan niet voor mezelf zorgen, ik kan mijn kamer niet opruimen, ik kan mijn planningen niet maken, ik kan niet luisteren, mensen bekijken mij als een dwaas persoon die veel zegt maar weinig doet, ik heb een ondermijnend minderwaardigheids complex, ik heb bijzonder weinig energie, ik ben emotioneel heel labiel, ik ben afhankelijk en ik ben passioneel.

En dan nu, gisteren, ADD diagnose. Ik had dit al vaker onderzocht, maar altijd vanuit een ander perspectief bekeken. Blijkbaar zijn er impulsen in mijn hersenen die trager werken dan bij de meesten, 360ms ipv 300ms? Zegt mij zelf weinig. Daarnaast klopt mijn profiel was gebleken.

Ik heb jaren besteed aan het uitbouwen van mijn ego, ik heb manieren gevonden om interesse te wekken in dingen die mij niet interesseren. Ik heb mezelf concreet gericht op anderen, omdat vreugde van anderen mijn interesse wekken en ik hierdoor wel kan functioneren. Ik heb mijn angsten overwonnen door altijd loeihard tegendraads te werken en nooit minder van mezelf te accepteren. Ik heb mijn inzicht gestructureerd zodat deze in mijn voordeel uitkomen. Ik forceer mezelf door massas geld uit te geven in hobbies en algemene recreatie om mezelf te overtuigen dingen wel te doen. Nu betaal ik lidgeld voor waar ik nooit naartoe ga? Ik heb het nooit opgegeven, ik voel me geen lafaard, ik wil enkel maar een oplossing vinden.

En nu nam ik vandaag mijn eerste pillen Rilatine. 3 heb ik er genomen. Ik heb door heel de dag niets anders zitten doen dan mezelf constant te testen. Alles wat ik doe lukt gewoon, ik heb 5 uur aan een stuk door gestudeerd, ik heb mij sociaal opgesteld en was niet extreem in mijn gedrag, mijn solo biljart spel was perfect - competitie niveau, eindelijk - , de 4 iq testjes op het internet gaven een score van rond de 130 weer, 20 hoger dan toen ik ze vroeger gedaan had.

Ik ben tegelijkertijd heel gelukkig en ook heel droevig. Ik voel mij net alsof ik mijn heel leven naast de weg heb gelopen, terwijl ik die net de hele tijd heb liggen zoeken. Ik denk niet dat de pillen mij een permanente oplossing gaan geven, maar ze hebben wel mijn perspectief helemaal veranderd. Alles lijkt zo simpel, en ook al neem ik ze maar even, op die periode kan ik de structuur brengen die ik nodig heb om al het overige te doen lukken.

Ik voel mij overweldigd en voor de eerste keer echt compleet machteloos.

Chris

Geeft toestemming voor plaatsing (Ja): Dit bericht mag op de website worden geplaatst

submit: Versturen

--------------------------------------------------------------------------

11-04-2008 Opmerkingen: : Bericht:
(ik heb dit bericht ook naar je e-mail adres gestuurd, vlgs mij ben je druk bezig met je website, succes ermee! Ik ben al een hoop wijzer, (pss Noord-Braband moet zijn Noord-Brabant))

Hoi,
Ik ben Bea, 44 jaar, getrouwd, 2 kinderen (11 en 14), werk 29 uur p.w. bij een bank.

Wat wil ik: Ik wil gewoon kunnen genieten van mijn leven dat is alles.! Ik heb een geweldig gezin: lieve man en twee heerlijke zonen, alle ingrediënten zijn er! En toch lukt het niet meer. Ik krijg bijna geen voldoening meer van 'alles' wat ik onderneem, het kost te veel energie om het 'allemaal' steeds weer te doen. Ik wil eindelijk ook ontspannen kunnen genieten!
Ik zit niet in de ziektewet, ik doe nog steeds wat ik moet doen...

Even een 'zakelijke' opsomming van de weg die ik nu heb bewandeld op zoek naar een 'oplossing' voor mijn problemen.

Meer dan 20 jaar geleden ben ik eens bij het Riagg binnengestapt omdat ik vond dat ik bijna nooit 'lekker in mijn vel zat'. Ik heb maar één gesprek gehad en besloot toen zelf dat ze me daar niet konden helpen want ik moest het toch zelf doen.

Nu ben ik 44 en kom tot de conclusie dat dat toch 'niet helemaal' lukt. Wel een hoop gedaan (en een hoop niet) en toch mezelf vaak gelukkig gevoeld maar ..nu is het op.

December 2007 heb ik me door mijn huisarts door laten verwijzen naar een psycholoog, ik wilde geen medicijnen en heb toen wel voorzichtig laten weten dat ik dacht aan ADD omdat dat toch erfelijk is en mijn zoon heeft het ook (slikt concerta).

Diverse moeizame gesprekken bij psychologe gehad, zij kwam op 'emotionele verwaarlozing' in mijn jeugd. Ik heb op haar advies het boek 'Denk je sterk denk je zeker' gelezen, het is een goed boek heb er wel wat van opgestoken maar heeft me niet echt zover geholpen dat ik mezelf nu kan 'leiden'. Ook heb ik bij haar EMDR - therapie gedaan (poging om denkfouten te corrigeren dmv concentreren op vervelende gebeurtenis in jeugd en voortdurende afwisselend links/rechts tikgeluiden door koptelefoon). Ik was sceptisch maar ik vond het een hele ervaring, het negatieve gevoel over jezelf in die situatie verdween inderdaad en een objectievere kijk op de situatie kwam er voor in de plaats!. Direct na EMDR had ik een vreemd lacherig gevoel alsof ik de grootste lol had gehad een paar dagen heb ik nog wel 'wat gevoeld' maar ik kan dit niet benoemen. Het effect was dus niet blijvend.
Aflopen woensdag heb ik weer een gesprek gehad en heb haar een artikel over ADD-vrouwen (van de site van Karin Levente) laten lezen want daarin herken ik zeer veel van mezelf. Mijn man heeft het ook gelezen zegt ook dat het over 'mij' gaat.
De psychologe heeft mij terug verwezen naar de huisarts omdat zij die diagnose niet kan stellen en de huisarts kan mij verder helpen. Ik heb nog wel een vervolgafspraak bij de psychologe staan!
Eerst heb ik een ADD test (internet) ingevuld totaal 101 vragen, daarvan 75 met 'ja' beantwoord en het advies is om deze ingevulde test met je huisarts te bespreken. Oké dan maar..
Vrijdag weer bij de huisarts geweest en tja. wat ik vreesde gebeurde ook:
'AD(H)D is een verzamelnaam en wordt vaak op kinderen geplakt die 'lastig' zijn, zij krijgen dan retalin .bla bla..' Kortom, de huisarts zei het op een nette manier maar wat hij bedoelde te zeggen is, vrij vertaald: Dat hele ADD gebeuren is onzin je zit gewoon in een midlifecrisis, ik schrijf een antidepressiva voor (60 Mirtazapine tabl 15 mg) kom maar terug als de dosis niet hoog genoeg is. Hij heeft nog wel gezegd dat een ADD diagnose niet zomaar gesteld kan worden en dat ik volgende keer evt een dubbele afspraak zou kunnen maken dan kunnen we meer praten. Ik heb toen gezegd dat contact tussen huisarts en psycholoog misschien wel nuttig zou zijn en dat ik niet graag naar een psychiater ga voor een diagnose. Ik heb ook gezegd dat ik niet 'graag' een plakplaatje ADD wil want dat is toch geen doel op zich! En ik heb gevraagd of het kwaad kan als ik de 'concerta' van mijn zoon probeer, ik heb al diverse keren er aan gedacht er eentje te proberen maar ik durf niet. Het leek hem geen goed idee, want ik was nu al zo zenuwachtig en het zou een averechts effect daarop kunnen hebben. Volgens de huisarts gaat hij nog wel een verslag van de psychologe ontvangen. (Wellicht als ik haar vraag er eentje te sturen, ik zal zien..)
Wat nu... wie heeft er advies....?

Soms heb ik spijt dat ik er ooit aan begonnen ben 'er iets aan te doen'. Mijn onzekerheid neemt alleen maar toe. Hoe erg kun je jezelf een aansteller voelen en vinden dat je niet zo moet zeuren...

Geeft toestemming voor plaatsing (Ja): Dit bericht mag op de website worden geplaatst

-------------------------------------------------------------------------

Het begon vorig jaar rond augustus ergens. T en ik kenden elkaar al een behoorlijke tijd en kregen uiteindelijk een relatie. Een aantal maanden later woonden we al samen. De relatie kenmerkte zich door vele ups en downs. Ik was druk bezig met mijn carriere en hij was bezig met het opzetten van zijn eigen bedrijf. Hij kon zich hier moeilijk voor inzetten, de enige dag wel, de andere dag minder of helemaal niet. Hij had helemaal geen structuur in zijn leven.

Hij kwam altijd laat in bed. Rond drie uur lag hij er meestal in. Meestal had hij dan uren achter de pc gezeten of in de kroeg. Hij blowde regelmatig. In bed ging hij dan nog uren lezen en kwam de dag erna rond twaalf uur uit zijn bed. Ik kreeg weinig aandacht van hem maar wist wel dat hij van mij hield. Hij had mij al vrij vroeg verteld dat hij add had en dat dit erbij hoorde.

Ik had veel moeite met het onbreken van liefde, de avonden in de kroeg, het blowen en zijn werk. Ik merkte dat ik steeds meer vol spanningen kwam te zitten en het soms helemaal niet meer zag zitten. Ik probeerde er met hem over te praten maar meestal was zijn reactie; dit ben ik, zo ben ik, wil niet veranderen, ik ben eindelijk tevreden/trots op mijzelf en je moet mij maar nemen zoals ik ben. Onbegrip heb ik sterk gevoeld. Ik heb het proberen te begrijpen, zo ontzettend vaak. Ik heb mij zo ontzettend vaak alleen gevoeld in deze relatie. Mensen om mij heen herkenden mij niet meer. Ik heb echt het gevoel gehad dat ik mijzelf aan het verliezen was. Voelde mij niet meer blij met onze relatie maar gaf niet op omdat ik van hem hield.

Ik heb zo ontzettend hard gevochten voor onze relatie. Van de een op andere dag kon hij het niet meer aan. Het werd hem teveel en hij vertrok. Hij had geen energie meer en was helemaal leeg. Ik moest hem met rust laten. Toen het uit was hebben we wel contact gehouden. Ik hield van hem en hij van mij. Ik moest alleen niet teveel vragen stellen of dingen van hem verwachten. Hij had ruimte nodig. Op een gegeven moment kon ik niks anders dan het opgeven tussen ons. Ik heb het er verschrikkelijk moeilijk mee gehad.

Op het moment dat ik er rustig onder was, kwam hij terug. Wilde mij niet kwijt, wilde oud met mij worden en had er spijt van dat hij mij zomaar aan de kant had gezet. Ik ben er toch weer, wel met twijfels, voor gegaan. Het liep goed tussen ons, hij was ontzettend lief, toonde zijn liefde en zijn werk ging goed. Hij was echt happy, dit gaf hij heel duidelijk aan. De spanning was weg, ik liet hem gaan en probeerde begrip te hebben voor zijn beslissingen. Het ging echt lekker en ik begon er weer in te geloven dat wij, ondanks zijn add, er uit zouden komen samen. Weer stortte ik mij er volledig in. De laatste weken ging het niet helemaal lekker, hij vroeg ontzettend veel aandacht van mij. Kon soms heel heftig tegen mij doen. Was niet meer gesloten maar was juist heel heftig wat betreft zijn emoties. Een paar weken geleden hebben we daar over gesproken. Hoe nu verder? Het liep weer niet echt lekker tussen ons. Aan het eind van de avond waren we eruit. We geven het niet op en we gaan ervoor. Hij zou mij niet zomaar weer opgeven.

De dag erna was verschrikkelijk. Niets vermoedend belde ik hem op. Het ging niet goed met hem. Hij geloofde er niet meer in. Het was weer over. Hij had geen energie meer, was helemaal leeg en wilde weer met rust gelaten worden. Ik bleef weer alleen over. Ik ben bij hem geweest en hij draaide echt helemaal door. Armen boven zijn hoofd en ik moest echt weggaan.

Mijn hart brak voor de tweede keer. Wat ik ook probeer, wat ik ook heb gedaan... HIJ kan het niet meer aan. Een week geleden hebben we met elkaar gesproken en hij zegt dat het niet aan mij ligt. Het ligt aan hem. Hij kan er niet mee omgaan. Hij is er niet voor in behandeling en geloof ook niet dat hij dit ooit zal doen. Hij is er ook nooit voor in behandeling geweest.

Ik begrijp niet dat hij iemand waarvan hij zoveel houdt, zomaar kan opgeven. Hij zegt dat hij iemand nodig heeft die alles goed vindt wat hij doet. Hij wil geen moeilijkheden...

Mijn zoon van 8 heeft ook ADD. En nu die pgb wat kan ik er allemaal mee? Ah ik word duizelig van al die info waar ik gevoelsmatig niet veel mee kan. Wie heeft er tips, ideëen etc. Hier nog even een gedicht, zo voel ik mij vaak;

Ik voel me verward, weet vaak niet waar te beginnen.
Het tolt in mijn hoofd en ik voel me duizelig van binnen.

voel me vaak machteloos, verdrietig en ook wel giga blij. Jeetje mensen wat is dat toch met mij.

Zoeken naar mijzelf en dan de weg niet vinden.
Voor niemand te pakken, nee ik laat mij niet vastbinden.

Ach ik doe het al jaren, dus wat maakt het uit.
Niet denken maar doen en met volle kracht vooruit.

COMMENTS: Hoi. Mijn naam is Henk. Ik heb een vraag en kan het antwoord eigenlijk nergens vinden. Ik ben er niet zeker van of ik ADD heb. loop nu al 15 jaar rond met al de dingen in me hoofd en vind het nu wel eens tijd worden om te veranderen. Heb gisteren deze pagina gevonden en heb ook een paar tests gedaan. Hier kwam duidelijk naar boven dat ik ADD heb. Zeker weet ik het natuurlijk niet. Wil van de week naar een doktor gaan. Ik lees veel over de hele dag gedachtes hebben. Dit heb ik ook. In mijn geval zijn het hele gesprekken. De hele dag door. De hele dag praat ik met mensen in me hoofd en een stem die mij is denk ik, die praat ook de hele dag tegen me. vaak negatief. Dat ik slecht ben, een loser en weet ik veel wat meer. Het laat me beelden zien. Hele films. Soms leuke maar soms minder leuke. Over hoe me familie dood gaat en hoe ze een ongeluk krijgen. Hoe me broer in... Het klinkt allemaal raar. Hoe hij in stukken op de grond ligt. Alles tot in details. Dit heb ik nu minder als vroeger. Ik woon nu alweer 4 jaar in spanje. Heb niet zoveel vrienden. Wil ik ook niet. het lijkt alsof ik de beelden heb bij de mensen van wie ik hou. Ik weet nu ook even niet hoe ik het allemaal moet uitleggen. Het is allemaal zo verwarrend. Woon hier in spanje. Moet dus hier hulp gaan zoeken. Wil zo graag een normaal leven leiden en ook op een dag een gezin beginnen. Kinderen die je op zondag ochtend wakker komen maken. Nu zie ik dat niet gebeuren. heb nu sinds een jaar weer een vriendin. Soms wet ik ook niet of ik van der hou. heb steeds vaker het idee dat ik misschien niet echt van iemand kan houden. Misschien omdat ik me teveel heb afgezonderd. Te lang weg ben. te lang ben weg geweest.
Ook las ik dat men liever niet in plaatsen is waar veel mensen zijn. het gekke is. Ik ben manager van een disco. 2000 man komen er. Daar voel ik me goed bij. heb 30 man werken en dat gaat allemaal goed. Maar een etentje met 3 mensen gaat minder Dan hou ik er niet van om in de belangstelling te staan. Dan klap ik dicht, word verlegen.
heb op me werk alles onder controle en alles lijkt zo makkelijk, maar iets simpels als een cursus met 6 mensen of een gesprek met me baas, dan sla ik compleet dicht en ben het verlegen typetje en kan niet opletten en voel me zo dom tussen anderen. het is allemaal zo tegenstrijdig. Mensenschuw en dan in een disco werken. Er niet slecht uitzien, maar niet in de spiegel willen kijken. Ik hoop dat ik het allemaal een beetje duidelijk heb neergezet. Wil eigenlijk nog zoveel zeggen, maar zal het hier bij laten voor nu.

nav testresultaten van mijn zoon [7] hebben we kennisgemaakt met ADD. Nadat we deze website hebben gevonden en bestudeert, herken ik veel van het gemelde. Niet alleen bij mijn zoon maar ook bij mijzelf, het is een ENORME opluchting om zoveel gerichte info te zien.

Al een hele tijd voel ik me erg onprettig. Niet dat ik echt depressief ben, maar ik voelde me gewoon gevangen. Ik zit nu in het examenjaar van het vwo, het gaat helemaal niet goed. Ik heb een exact profiel gekozen. Helaas gaan wiskunde, scheikunde en natuurkunde nu voor geen meter meer. Ik heb nooit huiswerk kunnen bijhouden, al sinds de brugklas niet. Ik zat in een vmbo/havo brugklas. Mijn IQ kwam uit de testen als de basisschool als bovengemiddeld, maar mijn prestatie/motivatie als zeer laag en mijn leerlaar had niet zulke hoge verwachtingen van mij.

In de brugklas haalde ik allemaal abnormaal hoge cijfers en na dat jaar ben ik in 2 atheneum geplaatst. Het ging de eerste 3/4 jaar heel goed, ik haalde meestal erg hoge cijfers. Af en toe had ik wel een uitschieter naar beneden, maar dat maakte niet uit, het gemiddelde was toch hoog genoeg. Mijn ouders waren blij, ik was blij.

Toen veranderde er in de vierde klas in ene heel veel. Ik werd verliefd. Heb hem nooit echt gesproken. Dat durfde ik niet. Vervolgens kelderde mijn cijfers, ik kon me hoofd gewoon niet bij me huiswerk houden Och ja kan gebeuren, over ging ik toch wel. Die problemen bleven het jaar erop helaas aanhouden, gelukkig wist ik toch het meeste al omdat ik de jaren ervoor zo hard gewerkt had. Ik kreeg eindelijk iets meer vrienden, een klein groepje waar ik in paste. Geweldig! Dit kende ik niet.

Op een gegeven moment ben ik naar een psycholoog gegaan, daar had ik zo nu en dan en gesprek. Echt helemaal gelukkig was ik toch niet. Daar zeiden ze mij dat ik dingen moest gaan proberen. Ik ben vervolgens op zangles gegaan. Ik vond dat eventjes erg leuk, maar heb totaal geen muzikaal gehoor. Nooit iets met muziek gedaan en ik zong dus niet zo best. In de zomervakantie ben ik teleurgesteld met zangles gestopt. Nu ben ik met theater bezig (:

Met veel moeite ben ik nu dus in de zesde beland en ik vind het vreselijk. Negen van de tien keer weet ik totaal niet waar we het op school over hebben. Ik ben er gewoon niet bij, op een dag was ik zelfs de code van mijn kluis vergeten, terwijl ik die toch zeker 4 keer op een dag open doe. Ook ben wel meer andere dingen gaan doen, heb een baantje, ik werk 7 uur in de week bij een postordebedrijf. Pakketjes inpakken, dingen sorteren, papier opruimen etc. Daar kan ik lekker mijn energie in kwijt.

Toch gaat het niet goed, ik heb soms moeite met mijn vriendinnen. Ze zijn echt wel goede vrienden van mij, maar ze hebben het samen soms over dingen waar ik echt mijn hoofd niet bij kan houden. Ik ben daardoor heel erg eenzaam. Ik wil ook slagen voor school, maar de stof is zo verdomd onintressant. Mijn ouders zijn hier niet blij mee en ik ook niet. Mijn moeder had op een gegeven moment een boek over HSP'ers, die heb ik verslonden. Terwijl ik zelfs geen aandacht heb voor de boeken die ik zelf gekocht heb. Ik heb een boekenkast vol met een heleboel boeken die ik nog een keer ga lezen..

Vorige week zaterdag kwam ik dus terecht op uw website en las de kenmerken voor iemand met ADD. Naar mijn idee heb ik ze zo goed als allemaal. Het verklaart dan wel een hele hoop. Zoals mijn rekenwerk op de basisschool, midden in de oefening vergeten waar je mee bezig bent op karate, dat ik altijd alle lichten in huis aan laat etc. Ik wordt er nu iedere keer aan herinnert en kan mijn gedachten ook niet van ADD afhouden.

Dat is heel vervelend want ik zit nu midden in een SE week. Ik heb voor de SE week vrij genomen van mijn werk, daar deden ze echt helemaal niet moeilijk over. Echt top. Iedereen geeft mij de ruimte en steunt mij. Ik weet dat ik daar echt mee bof. Maar ik ben het echt gigantisch aan het verpesten. Ik ben zo onzeker en in deze situatie voel ik me heel ongelukkig. Ik kan me gewoon echt niet op me school richten. Volgensmij vind iedereen in de klas mij maf. Morgen ga ik na mijn laatste SE (wiskunde weer een 1) naar de psycholoog en neem wat informatie over ADD mee. Ik hoop dat ze me daar kunnen helpen.

Ik ben een vrouw van 36 jaar met 2 kinderen. Ik heb (al meer dan een jaar geleden)iets in een flits op het nieuws (of zoiets als editie nl of zo) voorbij zien komen over ADD, ik hoorde alleen maar de naam en het feit dat de mensen die het hebben heel veel dagdromen en dit heel goed verborgen kunnen houden. Ik dacht meteen: "dit gaat over mij, misschien ben ik niet gek!" Wat maanden later heb ik eindelijk de moeite genoemen om op internet wat op te zoeken en kwam op deze website uit. Ik heb veel overeenkomsten, ben overgevoelig, zie/hoor dingen waarvan ik denk: "ben ik nou echt de enige die dit ziet/doorheb, waarom zien jullie dit niet?" Vaak kijk ik dwars door mensen heen en voel ze aan, sommigen vinden dat eng. Maar meestal laat ik het niet merken dat ik iemand zie zoals hij/zij is omdat ik voel dat iemand zich anders probeert voor te doen dus speel ik - om de ander niet te kwetsen of om problemen met diegene (vaak weet ik tot het enge af hoe iemand gaat reageren op iets) te voorkomen - het spelletje mee. Op zich vind ik dit juist een fijne kant van ADD (als ik het daadwerkelijk heb). Het probleem is met de chaos in huis en op mijn werk. Ik kom er nooit doorheen, waarom ben ik 3 x zo langzaam als mijn collega´s of in het huishouden dan mijn schoonmoeder en schoonzussen. Ik kan wel een uur diep treurig naar die berg strijk kijken, er tegen aan hikken, maar ja van kijken gaat die strijk niet weg! Dan denk ik ook: "mens begin dan, je had al klaar kunnen zijn." De ene keer lukt het me wel om mijn huis aan kant te hebben. En als het me dan lukt ben ik ook meteen gelukkig en vol energie. Maar hoe meer het een troep wordt hoe verlammender het werkt om eraan te beginnen en hoe moeier ik me voel en vaak het huis uit vlucht. Ik snap het zelf niet ik ben eigenlijk overdreven perfectionistisch maar dat werkt juist verlammend. Op mijn werk lukt het me niet om een dossier snel te behandelen het moet zoals ik het wil ..... alles moet precies goed en volgens de regels. Ik werk op de onroerendgoed afdeling van een notariskantoor. Dit betekend enorm veel stress. Iedereen wil gisteren geholpen worden dus alles moet snel, snel, snel. Als ik met mijn kleine nichtje (12) weleens per ongeluk op msn zit (omdat zij mij heeft gezien vóór ik het kruisje heb aan kunnen clicken, het start nl automatisch op) iriteer ik me dood aan de msn taal. Het lukt me niet om af te korten alles tik ik voluit. (Het kost me al moeite om de nl hierboven niet voluit te schrijven). Dus aan de ene kant chaos aan de andere kant perfectionisme. Als kind werd ik altijd moerpester genoemd. Zodra ik mijn moeder zag werd ik vervelend en begon te janken en te dreinen. Ook een zo´n constante opmerking: Jantje lacht, Jantje huilt. Al jong (jaar of 5/6 denk ik) lag ik op mijn rug in het grasveldje achter ons huis te fantaseren hoe het zou zijn om dood te zijn ... is dat normaal voor een kind? Ik was heel stil op school, was (on)bewust heel onzichtbaar maar zodra ik zichtbaar werd werd ik vaak gepest, was (en ben nog steeds) heel onzeker. Wat later na de scheiding van mijn ouders (ik was 8 jaar) en verhuizing naar een andere plaats was ik vaak boos in de klas. Maar eigenlijk nooit agressief of geweldadig, juist eerder het tegenovergestelde. Ik wilde graag de juf/meester plezieren maar voelde me vaak achtergesteld bij de andere populaire kinderen. Ik ben als kind altijd doodsbang van mannen geweest en zo wie zo bang van vreemden maar vooral met mannen had ik problemen. Ik ben ook wel verslaving gevoelig.
Momenteel is humor mijn wapen. Op mijn werk ben ik de clown, ze zeggen altijd dat ze qua werk weinig aan me hebben en dat ik er alleen voor het entertainment ben. Eigenlijk vind het waardeloos dat ik niet genoeg presteer. Vaak moet ik dingen ook over doen omdat ik te laat pas iets zie in een dossier of het vergeten ben halverwege het dossier. Ik kan niet tegen herrie, ik wordt daar helemaal gestresst van. Mijn schoonfamilie is erg luidruchtig als we op visite zijn moet ik na een paar uur gewoon weg. Ik voel me helemaal opgefokt worden ik wil rust! Mijn man begrijpt dat dan niet en neemt nog één biertje, dan kan ik hem wel killen zeg. Als we uit eten gaan (heel zelden) wil ik na het eten eigenlijk meteen weg, ik wordt gek van aan die tafel blijven zitten. Bleh dat krijgen we dalijk met de kerst bij de familie ook weer. Het liefste loop ik rustig in een bos, het lieftste helemaal alleen, dit is alleen een probleem omdat ik totaal geen gevoel voor richting heb en erg bang ben om te verdwalen. Dus óf ik ga naar een piepklein bosje in een andere plaats óf ik zal met iemand met wel een ingebouwd kompas mee moeten (dat betekend helaas wel dat je zult moeten praten). Aan de ene kant zou ik niet zonder mensen kunnen aan de andere kant vind ik het heerlijk om alleen te zijn, het liefst in het donker buiten. Hoewel ik altijd wel ergens bang voor ben (geweest) hou ik van het donker, de stilte.
Nú vind ik het grootste probleem denk ik naast de troep in huis het dagdromen. Het beheerst mijn hele dag, ik schaam me er zo voor. Ik probeer het wel eens los te laten maar ik wordt dan depri ik kan/wil niet functioneren zonder. Ik ben denk ik banger dat ik, als ik me ooit laat testen, geen add heb dan dat ik het wel heb. Wel add hebben verklaart nl en heleboel maar het níet hebben betekend dat ik inderdaad niet spoor, zoals ik altijd gedacht heb. Maar ik moet me laten testen, mijn oudste zoon van 6 gaat niet lekker mee op school, is snel afgeleid, maakt moeilijk vriendjes, huilt veel. Klinkt errug bekend. Op mijn werk hoor ik mijn collega´s wel eens ADHD: "ohhhh dat is weer zo´n modeverschijnsel, een smoes voor ouders die hun kinderen niet aan kunnen/niet opvoeden, vroeger hoorde je er nooit van. Van ADD heeft zo wie zo nog nooit iemand gehoord. 1 vriendin van me heeft ADHD en zij is ervan overtuigd dat ik ADD heb. Als ik me laat testen hoe moet ik dat doen? Ik wil liever niet naar de huisarts ik vind het altijd moeilijk om bij een dokter langs te gaan en om vragen te beantwoorden. Ik kan nog wel uren doorschrijven maar ik stop maar. Wat denk je heeft het zin om me te laten testen of ben ik gewoon geflipt?

COMMENTS: Hallo. Ik ben een meisje van 16 jaar en ik heb al een tijdje het gevoel dat ik ADD heb. Toch durf ik er niet mee aan he komen bij mijn ouders of bij de dokter. Ze zeggen toch dat ik gewoon lui ben. Op de basisschool ging het goed, ik had hoge cijfers en ik kon goed meekomen. Als ik iets moest leren kon ik dat alleen op de wc beneden. Daar is alles wit en geen enkele afleiding. Verder ging het heel goed, en ik kreeg na de cito-toets VWO-advies. Ik ging dus havo/vwo doen. Het eerste jaar ging redelijk. Ik haalde goede cijfers, maar daar deed ik ontzettend veel moeite voor. Het tweede jaar ging totaal mis. Ik kon kiezen: blijven zitten op het havo/vwo of overgaan op het VMBO. Voor het laatste koos ik. Eenmaal daar dacht ik dat ik in de hemel terecht was gekomen. Op wat verslagen na hoefde ik niets voor school te doen en alles ging goed. De 4e, inclusief de examens, gingen exact hetzelfde. Maar ik voelde me wel heel dom. Ik heb hoge verwachtingen, en hoe kun je dat voor elkaar krijgen op dit niveau. Dat gevoel heb ik nu nog steeds op het MBO, en nog steeds lukt het me niet om even de tijd te nemen om te leren. Als ik het geonden heb (rond 11 uur 's avonds), zie ik een cd liggen en ga ik mijn cd-collectie maar eens bekijken en liedjes luisteren. Dan kan ik toch net zo goed meteen songteksten opzoeken op internet. Maarja, op internet heb ik wel weer wat beters te doen. Dus als ik eens op bed lig is dat rond 1 uur, maar dan heb ik nog zoveel om over na te denken. Terwijl ik er 7 uur weer uit moet. Mijn wekker kijk ik 5 keer na. Als ik dat niet doe, ga ik me verslapen.

Tussen het typen door heb ik even gekeken naar een nieuwe videoclip, zit op op MSN en een forum, en download ik liedjes. Nu ga ik snelw eg want ik ben al 7 minuten te laat voor een afspraak en ik moet nog douchen.

COMMENTS: Oja, dat was ik nog vergeten bij mijn vorige bericht. Ik heb pas nog een gedichtje gemaakt op school

Words are running
Always running
But never seem to go
Playing leap-frog
Never waiting
Never take it slow

Words are coming
Always coming
All day playing tag
It’s in strange places
where they meet and
Somehow they connect

It’s a party
Big booming party
Inside my busy head
Guests stay forever
Don’t put the lights out
They never go to bed

It’s my house, so
I have to keep it
Seems that I’m the master
Crowded with words
Thoughts from all sides
It’s a beautiful disaster

COMMENTS: Hallo mensen met ook ADD,
Eindelijk, eindelijk na 37 bijna 38 jaar(!!!) ben ik erachter dat ik ook ADD heb. Gelukkig dat het een naam heeft en ik geen rare meid ben, wat een ieder wel eens dacht. Ik ben ook reuze blij met deze website en wil ook zeker komen op de ADD-dag. Hoe meer ik weet, hoe beter. Ik wordt vanaf nu behandeld bij de "voorop" loper in Nederland, nl. PsyQ. In Den Haag, waar ook de zeer bekende Sandra Kooij werkt. Nu nog hopen, oefenen, zweten enz. en hopelijk zullen de lachten minder worden. Succes iedereen die ook met therapie gaat beginnen, dat zal je zeker nodig hebben! Gr. Katja

COMMENTS: (Ik was vroeger helaas niet druk Jill. Mogelijk is er bij jullie dochter sprake van ADHD in plaats van ADD?)
Wat een eye-opener voor ons de website van Karin over ADD. Onze dochter Jill is net 8 jaar, waar we eigenlijk al een vermoeden in hadden is voor ons absoluut bevestigd. Het verslag van Karin daar konden we Karin haar naam vervangen door Jill zo herkenbaar, bijna 1 op 1 onze Jill.
We zijn nu op een punt gekomen dat we stappen moeten gaan ondernemen want we begrijpen Jill niet meer en eigenlijk nog vervelender Jill begrijpt zichzelf niet meer. Vriendinnetjes willen niet meer met haar spelen, want ze doet raar, druk, constant de aandacht aan het opeisen maar dan op een zeer irritante manier. Ze wordt niet meer uitgenodigd voor verjaardagsfeestjes. Het doet ons heel erg veel pijn en verdriet. Het is soms zo vermoeiend en frustrerend als we niet tot haar doordringen of dingen 10x moeten zeggen.
Op school is in groep 3 wel via school een verslag gemaakt nadat ze geobserveerd was door een kinderpsycholoog. Je krijgt het rapport in handen waarin staat dat ze neigt naar ADD, maar vervolgens wordt er niets mee gedaan. Wij hebben zelf nog wel in een ontkennende fase gezeten, maar het probleem lost zichzelf niet op en komen we elke keer weer (erger) tegen. Nu verergerd dat zich steeds meer en we zien dat Jill zich steeds vreemder gaat gedragen (eet gummetjes, potloden en papier). Op school is zij een storende factor in een klas van 30 kinderen. We hadden de stille hoop dat dit jaar beter zou gaan nu ze een leraar heeft, maar de problemen begonnen al vanaf dag 1 in groep 5. We zijn opzoek naar hulp, wie kent een deskundig iemand in omgeving Gouda die ons en Jill kan helpen en leert omgaan met haar ADD. Overigens herkennen mijn man en ik heel erg veel bij Jill, wij waren vroeger ook heel druk, niet geconcentreerd en altijd de aandacht aan het opeisen, maar niet in zo'n erge mate als Jill. Reacties kunt u sturen naar: sophia@illustratieafdeling.nl

COMMENTS: (In alle verlegenheid toch maar geplaatst:) Hallo Karin,
Wat ben ik enorm blij met de duidelijke informatie die je op jouw site www.levente.nl hebt staan. Op 25 juni jl. viel de term ADD in een aflevering van dr. Phil op tv. Nooit van gehoord, maar ik ervoer meer dan een ‘klik’; ik moest en zou gelijk weten wat het is. Via Google kwam ik op jouw site terecht en zoals je waarschijnlijk al vaker hebt gehoord :-) was het alsof ik mijn eigen verhaal las! Ff in het kort; inmiddels heb ik een test, diagnose en proefbehandeling Ritalin ‘binnen’. Ik voel me als herboren en snap nu eindelijk waarom ik m’n leven zo als ‘gevecht’ heb ervaren!! Lang leve internet en lang leve een ieder die zich, zoals jij, inzet via dit medium om anderen te helpen!! Petje af Karin: BEDANKT !!!

COMMENTS: Heel erg opgelucht, geen oplossing maar een punt achter heel veel dingen waar ik mn hele leven tegenaanloop (liep) in mn leven. Ooit werd ik verdacht van ADD door een psych. maar ben me door omstandigheden er nooit meer verder in gaan verdiepen, tot ik afgelopen zomer iemand tegenkwam met ADD, die erbij dacht dat ik toch niet wist wat het was... Ik reageerde heel luchtig zo van: "haha daar wordt ik ook van verdacht" En deze man wees mij naar levente.nl. Wat ik hier las was zo gruwelijk confronterend dat ik er bijna een week van ondersteboven was. Mn hele geschiedenis was te verklaren school, etc.. Deze site... dat ben ik!! In de afgelopen jaren ben ik al wat therapeuten afgelopen fysio,- pschycho,- maar nu ben ik naar de huisarts gegaan en heb met mn vuist op tafel gegaan, NU gaat er wat aan gebeuren en wil weten hoe en/wat maar ook naar de juiste persoon, ik was het beu om overal weer t zelfde verhaal te moeten vertellen. Toen ging het heel snel en ben aan de meth! ylfenidaat gezet en t werkt prima! Ik doe ook een opleiding en DEZE GA IK AFMAKEN! Ook kost t nu veel moeite maar anders.. Ik vind het erg moeilijk om mensen uit te leggen wat het nou precies is. Ook vreemd dat in de bijsluiter alles wordt geformuleerd op een manier dat het net is of het een kindermedicijn is en dat niet alle eventuele klachten er in staan. Ik moet wel erg wennen aan de nieuwe situatie maar ben erg blij (ook al is het na 28 jaar) dat ik nu weet wat er "mis"is (ook al vind ik het vervelend om het zo te moeten zeggen). Iedereen die twijffelt... laat t uitpluizen echt t kan je zo goed op weg helpen als de diagnose gesteld is.. veel liefs Diaan

COMMENTS: hallo ook wij hebben een zoontje van 8 jaar met add.Voor dat we hier achter waren hebben we een heleboel moeten doorstaan.Hij was altijd moe en voelde zich erg ziek had altijd buikpijn en maakte zich zelf zo ziek dat zelfs de huisarts niet meer wist wat hij er mee aan moest en ons door verwees naar een kinderarts na verschillende kinderartsen tehebben gesproken kwamen uit eindelijk bij een kinderarts terecht die ons erop wees dat het weleens aan school kon liggen.Dit voorgelegd op school maar tja die wilde er in eerste instantie niks van weten.Waarop wij zelf een test hebben laten doen bij onze zoon en jawel hij heeft add.Wat waren we opgelucht eindelijk weten wat hij heeft.School daar over ingelicht nu moesten ze het wel geloven en er wat meegaan doen en wat kregen we tehoren hij moest maar naar bijzonderonderwijs maar zijn iq is bovengemiddeld en komt daar dus niet voor in aanmerking. Hij gebruikt nu sinds augustus van dit jaar Concerta en melatonine en wat is ons kind veranderd.Hij heeft weer overal zin in gaat graag naar school toe en zegt ook heel vaak :Mama ik ben zo blij en vrolijk. Wat wij wel gemerkt hebben is dat je vol voor je kind moet gaan en moet blijven vechten om dingen voor elkaar tekrijgen.

COMMENTS: Hallo,
Mijn dochter van 9 heeft dyslexie en vermoedelijk ook ADD. Ze kan zich moeilijk concentreren. Is overal mee bezig, vindt alles belangrijk, behalve wat ze moet doen. Ze is een lief en rustig kind maar wel heel speciaal met een eigen willetje. Ze vindt haar rust in bijv. TV kijken (Nederlands gesproken), maar moet ze bijv. lezen dan kan ze geen tel stil zitten. Je ziet en voelt de adrealine dan bij haar. Vroeger dacht ik altijd dat ze naar de wc moest. Ze is verschrikkelijk creatief, heeft veel inzicht, weet veel, weet precies hoe iets in elkaar steekt. Heeft veel interesse in biologie. Heeft gelukkig 1 echte vriendin. Ze is een heerser en dat vindt niet iedereen even prettig. Wat me opvalt in de informatie over ADD, is dat men over het algemeen slecht en onrustig slaapt. Dit is bij onze dochter in het geheel niet zo. Zodra ze ligt, slaapt ze 11 a 12 uur achtereen. Dit heeft ze ook nodig, zodra ze minder slaap krijgt is ze moeilijk te genieten. Dan moet ze haar slaap echt weer!
inhalen. Op school (ze zit in groep 5) maakt ze halve taken, dat lukt haar aardig. Ze kan heel goed klok kijken, maar heeft geen flauw benul van tijd. Ze is tijdloos. Op zich een goede eigenschap, maar past niet binnen deze maatschappij, die alleen maar van tijd af lijkt te hangen. Binnenin mij voel ik dat het later wel goed komt met haar, maar dan wel als leidinggevende want ze wil niets "moeten". Haar hele schoolperiode zal ze het moeilijk hebben. De school waar ze nu op zit, wil hulp bieden, maar daar is natuurlijk geen geld voor. Het liefst willen ze dat ze getest wordt door een psycholoog, maar wij zijn zo bang voor die stempel die ze dan krijgt.

COMMENTS: Een paar schuldvoelende dagen achter de rug.
Bij "toeval" lees ik een stukje in de Metro krant over AD/HD, er staat ''één zinnetje in over meisjes: die hebben eerder last van ADD.
Kenmerken: een zeer negatief zelfbeeld en dagdromen.
Niets schrikbarends zou je zeggen, maar mijn dochter (10) is al jaren een chaoot en door contact met de huisarts en jeugdzorg zijn we nu toch maar gedragslijstjes gaan invullen.
Na 3 maanden hadden we nog niets gehoord en vertelde mijn ex-partner dat we het maar zo moesten laten..........2 weken later lees ik dat krantenknipseltje uit de Metro en iets in me dreef tot zoeken op internet wat nou eigenlijk ADD is.
Ik ben even heel erg stil gebleven en voelde het verdriet van m'n dochter...............op één kenmerk na heeft ze alle kenmerken.
ALtijd vroegen we ons af wat er toch met haar was, tja ze is altijd vrolijk, maar oh zo moeilijk corrigeerbaar, ondoordringbaar, superchaotisch en inpulsief. Ik vertelde de huisarts dat ik dacht dat het een complete storm in haar hoofd leek.
En de schoolmeester vroeg zich af hoe dat nou kon dat ze niet te helpen leek met het rekenen, maar bij de peiltoetsen van Cito scoorde ze superhoog.
Als we haar en bord eten gaven riepen we al in koor dat ze op moest letten anders zat het eten weer in de gordijnen. Jemig wat zielig en wat gemeen van ons!
Ze roept ook altijd dat ze niets kan en beter dood kan zijn.
Heel verwarrend en hopelijk kunnen we nu snel geholpen worden bij jeugdzorg voor een test, ik zou niet weten hoe we het anders moeten aanpakken??? Tips zijn welkom!!!

COMMENTS: Beste karin, ik las je oproepje op je site en wil graag reageren.
als eerste complimenten met je site, geweldig dat je dit doet..
dan wil ik nu heel graag mijn verhaal doen...ik ben nu 32 jaar en 6 jaat geleden met mijn studie gestopt na drie keer
veranderd te zijn. ik heb nu dus geen recht meer op stufi.toen ging ik in
een winkel werken, maar naa drie jaar trok ik het niet meer en besloot dat
ik iets met mijn leven moets gaan doen, dus ik wilde weer gaan studeren.
mijn vriendje echter wilde dit niet, ik begrijp nog steeds niet waarom,
maar hij wist me toen zo erg te demotiveren, kennelijk ben ik erg gevoelig
vooor negatieve impulsen, en toen ben ik depressief geworden. ik dacht bij
me zelf "waar ben ik mee bezig , ik werk in een winkel, en ik kan zoveel
meer" dit werk doe ik nog steeds en het frustreert me enorm. het is geen
uitdaging, ik moet me steeds inhouden, ik moet vrij zijn, hopelijk
begrijpr iemand dit gevoel. ik voel me opgesloten, en ben helemaal
vastgelopen..
anyway, 4 mnd geleden kreeg ik paniekstoornis en moest toen naar het
riagg. de psych. zei al na 5 min. dat ik adhd zou kunnen hebben. 4
september moet ik naar een psychiater, die gespecialiseerd is. ook word ik
onderzocht op bipolaire stoornis. ik ben op internet gaan kijken en vond
deze site. ik herkende alles. de chaos, de onrust, maar ook de onmacht om
iets van je leven te maken, en uiteraard de puinhoop in mijn
administratie, gelukkig ook de hyperfocus...ik ben goed in talen en
spreek nu noors en fins ( heb ik gestudeerd 2 jaar) ben bezig met russisch
en nieuwgrieks, en lees ook oudgrieks en latijn.
helaas is dit niet erg consistent en heb ik er niets aan...
momenteel ben ik er van overtuigd dat er geen oplossing is en dat ik de
rest van me leven tegen frustraties zal oplopen, hoe moet ik in godsnaam
iets van mijn leven maken? ik ben ook danig in de war af en toe, hoewel
mijn gezonde verstand me gelukkig nog nie in de steek heeft gelaten.
helaas heeft mijn vriendje hier mee ook een stok achter de deur waarom ik
niet moet studeren, wat moet ik hier toch mee, ik wil het zo graag! die
hersens heb ik wel, is het voor jullie ook zo moeilij?
hopelijk kun je hier iets mee maar
ik ben al blij als dit gelezen wordt door mensen die iets hiervan
begrijpen! in ieder geval bedankt voor het lezen, ga alsjeblieft door met
deze site.