Stichting ADD Nederland, vrijdag 12 juni 2009.

Beste Karin,

Gisteravond lag ik in bed een blaadje te lezen en stuitte op het onderwerp ADD.
Het was een verhaal van een meisje die dat had.
Ze noemde de symptonen en bij ieder punt werd me
steeds duidelijker dat ik me daarin wel heel erg goed kan plaatsen!

Je hebt geen idee wat een bevrijding dit voor mij is!
Inmiddels ban ik 31 en werk ik fulltime in de horeca met leidinggevende functie.

In mijn tienertijd heb ik zooveel ellende gehad met dit gedrag! Ouders en leraren die altijd ontzettend boos op mij werden, straf gekregen omdat ik me simpelweg niet kon concentreren, slechte cijfers haalde door het gebrek aan concentratie.

Iedereen zei altijd dat ik gewoon te lui en te laks was.
Vele tranen heb ik gelaten in die tijd. Ik voelde me vaak doodongelukkig en niet begrepen. Ergens van binnen wist ik dat het eén of andere ziekte was. Mijn ouders hebben me toen ooit eens naar de dokter gebracht, maar die deed totaal geen moeite. Hij zei dat het aan de pubertijd lag.
Ook ben ik naar een bureau voor jeugdzog geweest maar ook die deden verder geen moeite en onderzoek en kwam eruit dat ik gewoon meer mijn best moest doen.
Het lag gewoon aan mij en daar moest ik het maar mee doen.

Dagboeken heb ik vol geschreven met het gevoel dat ik 'anders'ben dan de rest, en dat werd meerdere malen mondeling bevestigd door leraren op school.Ik herinner mij nog de exacte woorden van de rector toen ik weer eens de les uitgestuurd werd omdat ik weer eens zat te kletsen of te dromen:
"Zo'n iemand als jij heb ik nog nooit meegemaakt. Ontzettend spontaan, maar zo anders als de rest!, Als de hele school naar links gaat, ga jij naar rechts.."
En dan, om het nog even erger te maken zei hij nog "Wat is dat toch met jou? "

Die woorden hebben mij altijd achtervolgd.
En dan nu, 31 jaar oud, krijg ik eindelijk bevestiging!
ADD.

Bedankt voor het aanhoren van mijn verhaal.

Melanie