Inzendingen
View
in English
Kijk
ook bij Artikelen
Time
to write something...
Rick de Bruijn
15 december 2009
Waarom? omdat mn hoofd weer even volzit
geloof ik..
vol met gedachten van een jaar, half jaar, maand, week,
dag, uur, minuten.
ik zou dit wel op een harde schijf willen zetten en bewaren
totdat ik het weer eens nodig zou hebben.
laatste dagen zit ik bij mezelf na te denken hoe andere
mensen functioneren, en hoe sommige mensen zo makkelijk
over dingen kunnen denken...
niet dat ik jaloers ben, maar zou dat wel eens 1 of 2
dagen willen voelen.
niet voor altijd, want heb het idee dat ik het soms wel
op een goeie manier gebruik...maar wanneer ik het wil
gebruiken het niet kan...omdat ik niet weet hoe.
ik weet af en toe niet wat ik er mee
aan moet...
wat ik de laatste tijd ook heb, als ik met bepaalde mensen
praat ik zweet aanvallen krijg...denk dat zenuwen zijn
omdat ik niet weet wat ik moet zeggen of wat hun gaan
zeggen...
het gaat me niet meer zozeer om wat ze van me denken,
maar meer dat ik in mn hoofd paniek voel...dat ik me weer
helemaal om moet gooien en mijn best moet doen om de juiste
dingen terug te zeggen.
sinds ik anti-depressiva slik is mijn
"depressie" wel weg, maar komen de andere dingen
meer naar buiten...en begin daar steeds meer last van
te krijgen.
wil zoveel doen, maar het kan, gaat, lukt en wil niet.
frustrerend!!! zeker frustrerend!!!
misschien weer tijd om naar de psycholoog
te gaan en elke week mijn verhaal te kunnen vertellen.
wel fijn, aan iemand je verhaal te kunnen vertellen in
welke volgorde en chaos je ook wil.
want dat zijn de mensen die daar dingen uit kunnen halen
en dat weer gaan analyseren en een soort van uitslag kunnen
geven.
erkenning...en dan kan ik dat weer omzetten in mijn hoofd...
zo blijf je lekker bezig...maar ik wordt
er af en toe zo moe van...maar zou het niet willen missen...zou
willen leren om ermee om te kunnen gaan.
nou ik en mijn rode wijntje gaan weer ff verder met het
luisteren naar relaxte liedjes!!!
bye!
--------------------------------------------------------------------------
Ik
ben nou eenenvijftig, maar soms heb ik het idee dat het
allemaal nog moet beginnen.
zaterdag
19 september 2009
Hoi,
Karin
Tja, ik ben zo'n geval, als velen................eenenvijftig
jaar, weet sinds drie jaar dat ik ADD heb, maar was er
van uitgegaan dat het hetzelfde was als ADHD, maar dan
zonder het hyperactieve.
Ik woon in Noorwegen, getrouwd, twee kinderen, en mijn
zoon van dertien heeft Asperger, ADHD en Tourette. Hij
is inmiddels uit huis geplaatst en zit in een instelling
waar hij heen ging voor een week of zes tot acht om de
diagnose nader te bekijken en de medicatie bij te stellen.
Zelfschading, geweld naar zijn zusje van tien, vernieling
en woede-uitbarstingen was voor ons de reden om hulp te
zoeken. De uit-huis-plaatsing gebeurde in november 2008.
Al snel werd duidelijk dat hij niet meer thuis kon. Na
eerst een plaats voor hem te hebben toegewezen ver in
onze provincie (op 5 uur afstand van ons), is na hevige
protesten van ons een oplossing gevonden om een begeleid-
wonen project hier in ons dorp te starten, maar dan geleid
door de man die het op die andere plaats ook heeft. Hier
is veel strijd en frustratie en verdriet aan vooraf gegaan,
mede doordat in onze gemeente eerst iemand zat die meende
tegen de adviezen in te moeten gaan en gewoon niks te
hoeven doen, maar te procederen of gewoon afspraken af
te zeggen en de telefoon niet op te nemen. Gelukkig is
ze hierover gestruikeld, is vertrokken en heeft de puinhoop
achtergelaten voor iemand die echt betrokken is.
Door het gedoe van de laatste jaren, was ik van baan veranderd,
om maar meer thuis te kunnen zijn. Ik was voorheen werkzaam
op een scheepswerf, maar doordat er een baan vrijkwam
hier op het eiland als buschauffeur op de lokale en de
schoolroutes, was dit een buitenkans........................dacht
ik. De routes zijn nooit langer dan 20 minuten en ik had
tijd genoeg om te denken, te piekeren eigenlijk.
Een maand na de uit-huis-plaatsing, barstte de bom. Ik
kon niet meer, het laatste jaar had ik nog maar 3,5 uur
slaap gehad per nacht, wist op de bus de facade op te
houden, had een liefdevolle plaats weten te veroveren
in het hart van de vrij stugge noren, die blijkbaar niet
gewend waren aan klantvriendelijkheid en goede service.
Ik had wel eens het idee dat de Ritalin ervoor zorgde
dat ik op de been bleef.
Toch uiteindelijk sloeg de depressie toe, met als hoogtepunt
een weekje ziekenhuis in maart jl. op de psych. afd. om
wat afstand te nemen. Hier ben ik gaan schilderen en tekenen.
Als oorzaak van de depressie dacht iedereen (ikzelf ook)
aan het hele gedoe rond Ivar (zo heet mijn zoon). En zo
sterk als mijn vrouw dan wel niet moet zijn!
Ik begon me toch te realiseren dat er meer is..............kinderen
was iets waar ik liever niet voor gekozen had, en dan
krijg je er zo eentje cadeau die zo veeleisend is. Hier
in Noorwegen is alles nu aan het werk om kinderen met
Asperger en/of ADHD op school te begeleiden. Er komt hulp
op school, leraren krijgen handleiding, assistenten worden
opgeleid, een logeerweekend wordt tot stand gebracht,
maar kinderen worden groot...............................
Voor mezelf bleef ik met dat brok in mijn keel zitten,
ondanks de anti-depressiva knapte ik niet erg op.
Toen maar eens op ADD bij vowassenen gezocht op een website
in het nederlands. Dit sloeg bij mij zo in als een bom,
duizelig van geluk dat er bij de kenmerken als zo veel
herkenning zat.
Hier vol van zijn, uitgeprint, mijn vrouw laten lezen,
mijn nicht die hier op bezoek was, de familietherapeute.........................
en dan weer dat teruggewezen worden naar af met de vermelding
dat je er beter aan doet niet te gaan leven
Volgens de kenmerken die daar opgesomd worden. Ja, maar
als dit nou eens die kenmerken zijn!!! Nou, niet alles
is op mij van toepassing, volgens de experts om mij heen
die mij blijkbaar beter kennen.
Maar stel nou, dat de dingen die niet passen gewoon het
verstoppen van het probleem is, het aanpassen aan de maatschappij.
Schouderophalen is de reactie.
Teleurgesteld en nieuwsgierig naar erkenning jouw boek
besteld, en deze week in de bus gekregen. Weetje, alles
wat er in staat, weet je eigenlijk al................................Maar!!!!!!!!!!
Het omschrijven ervan zoals jij dat doet..............dat
is nou juist de onmacht die ik zelf heb om het te kunnen
beschrijven - en ook het te kunnen verdedigen.
Elke keer wordt je weer in de verdediging gedrukt. Ik
ben heel blij met je boek..............het is het dubbel
en dwars waard!!!!
Ik zit er aan te denken om ook een engelse versie te bestellen,
maar het aan iemand te geven, de familietherapeute of
de psycholoog waar ik in behandeling ben, daar twijfel
ik nog aan.
Ik ben gewoon bang voor weer die ontkenning, het afzwakken.
Je schrijft het zo mooi, je voelt je een aansteller, anderen
denken zo over je.
Wel
is me duidelijk, nu de eerste gesprekken gaan beginnen
over een terugkeer in het arbeidsleven, dat ik terug moet
in de techniek.
En dan als metaaldraaier, het scheppen, oplossen, vormen.
Het alleen werken, de precisie, ik heb het eerder gedaan.
Hoe heb ik het ooit op kunnen geven.............................
Tegen beter weten in sociaal zijn op de bus en dan verwachten
dat het went en je vanzelf losser wordt. Het went nooit.
Wat ik nu mis is het contact met soortgenoten, ook na
het schrijven van dit bericht heb ik alweer de neiging
om me te verontschuldigen voor de rommelige inhoud.
Maar ik doe het lekker niet...........................
Doei, Karin, bedankt voor je boek!!!
groetjes,
Ron Kuijt
--------------------------------------------------------------------------
Beste
Ron,
Wat een prachtig verhaal! Zeker niet rommelig, bedankt
voor dit bericht. Zou ik het anoniem op de website van
de Stichting mogen zetten?
Natuurlijk mag je het gebruiken, het hoeft zelfs niet
anoniem. Ik schaam me er niet voor.
Wat ik zelf uit uw verhaal opmaak,
is dat er bij u nog enige onzekerheid bestaat of er nu
sprake is van ADD of Autisme / Asperger?
Nee, bij mij is zuiver ADD aanwezig, ik ben zelfs een
model-ADD-er. Tijdens een van de sessies met het hulpapparaat
rond onze zoon, en dan praten we toch over
zo'n vijf jaar geleden, vertelde ik aan hun dat ik toch
wel vond dat ik wat opvallende raakpunten had en of ik
daar niet verder onderzocht op kon worden.
Dit raadden hun toen af, waarom zou je? Het roept alleen
maar meer vragen op. Nog weer later, toen ik in een of
ander Nederlands forum zat, was er een zo goochem om een
link naar een test mee te sturen. Hoeveel weet ik niet
meer, maar het was dik positief. Toen heb ik meteen een
verwijzing gevraagd voor de psychiater, waar ik na de
test daar uiteraard weer positief scoorde. Ik vertelde
daar niet verbaasd over te zijn, ik had buiten dat om,
voor een informatie-tweedaagse stiekem van Ivar's Concerta
'gesnoept' met
de stem van de kinderpsychiater in mijn achterhoofd: 'als
je geen ADHD hebt werkt het niet'. Ik had alleen het hyperactieve
niet, maar voor de overige kenmerken rezen er bij mij
steeds meer twijfels, omdat het verschil tussen de ADHD
van Ivar en de ADD van mij (volgens mij nog steeds ADHD,
maar dan zonder het hyperactieve) steeds groter werd.
Een
goede verklaring leek mij, dat bij Ivar, na langdurige
observatie en testen, geconstateerd werd dat hij Asperger/ADHD/Tourette
heeft.
Dit echter dan meer van het één, dan meer
van het ander. Als je het bekijkt als drie verzamelings'ballonnen',
zoals je vroeger te zien kreeg bij de eerste les algebra,
zijn er kenmerken
die elkaar overlappen, maar zijn gedrag kon zich soms
razendsnel verplaatsen naar een andere 'ballon'. Om het
op deze manier te bekijken werd het voor mij zichtbaar
en was er
veel ellende te voorkomen. Dit hield wel in dat een leven
buiten Ivar om niet meer mogelijk was en langzaam vloeide
de energie weg bij mij.
Ik denk dat er bi u wel degelijk
sprake is van een concentratiestoornis en ADD mag hierbij
zeker niet over het hoofd worden gezien.
Bent u de erfelijkheid al nagegaan, welke genen en van
wie veroorzaakte de genetische aanleg bij uw zoon. Dit
soort zoektochten geven vaak meer zekerheid en inzicht
in de problemen.
Jaaaaaaaaaa...........mijn
vader (van 1915) was ook zo'n 'rare'. Was veel in dromenland,
had veel gedachten, hield ervan om zich terug te trekken
en nam buiten zijn interesses
gewoon weinig dingen tot zich, en dan nog tot een zekere
hoogte. Ik weet nog best, hij was altijd helemaal knetter
van molens (niks vreemd, Zaandammers als wij waren).
Toen door toedoen van een ander bij mij de vonk oversloeg
en ik een molenaarsopleiding ging volgen en diep in het
hart van de materie doordrong, kwam ik vol vuur elke keer
thuis en vertelde honderduit aan mijn vader over soorten
hout, overbrengingen, krachten, koppels en het olieslaan.
De arme man kon het niet volgen, en ik begreep het niet.
Het
was toch zijn hobby......... Mijn moeder nam me wel eens
apart en zei dan: niet vergeten dat hij alleen maar lagere
school heeft gehad, en daarna moest hij aan het werk.
Brood op de plank moest er komen!!! Heel herkenbaar en
verrassend vind ik jouw beschrijving van 'kinderen van
ouders die de oorlog hebben meegemaakt'.
Mijn
moeder (van 1924) was de oudste dochter van een gezin
met vijf kinderen. Zij heeft het gezin moeten runnen,
omdat haar vader en moeder moesten werken of zoals zeker
in de crisistijd, werk moesten zoeken
Dit is duidelijk te merken aan de lat, en de prestatiedrang
die overal heel erg hoog lag bij ons.
Alles wat je deed moest vooral nuttig zijn, mijn vader
tekende graag, maar het werd als cadeau gebruikt voor
een verjaardag.
Mijn
moeder deed vooral nuttige dingen, plezier ergens in hebben
was niet belangrijk.
Mijn moeder kon ook nooit ergens 'op visite' gaan. Altijd
moest ze helpen, vaak ongevraagd.
Als er schoongemaakt moest worden, voor of na een verhuizing,
was mijn moeder erbij.
En dan, als mijn vader mee 'moest', hem dan critiseren
dat hij zijn handen moest laten wapperen.
Hij had gewoon het overzicht niet, wist niet wat er gebeuren
moest.
Een
jaarlijks feest was altijd het opbouwen of afbreken van
het tenthuisje van mijn zuster en zwager op Texel.
Mijn vader ging altijd graag mee, hij had het ook enorm
naar zijn zin daar.
Van tevoren kreeg hij dan een 'preek' van mijn moeder,
van: 'zou je nou wel meegaan, je loopt alleen maar in
de weg' en 'je komt daar wel om je handen te laten wapperen
en niet om malligheid te verkopen'.
Vermeldt wordt hierbij dat hij een enorm gevoel voor humor
had, hij kon lachen om een scheet, had de beschikking
over vele stemmetjes, uitspraken die iemand ooit gedaan
had en meer van zulke 'jankerij', zoals hij dat noemde
(en nog steeds een veel gebruikt woord is in onze familie).
Hij kon echter, terwijl iedereen hard aan het werk was
om de spullen op zijn plaats, in elkaar en voor elkaar
te krijgen, op het duin staan, in gedachten, alles vergeten,
genietend van het buiten, de natuur, de wind, de vogels
en......zijn vrijheid.
Ik
had al jong mijn rijbewijs BCDE, en ik 'mocht' dan ook
vaak een gehuurde lichte vrachtwagen met de spullen rijden
naar of van Texel.
De vraag 'neem jij vader mee, werd wel gesteld, maar was
eigenlijk overbodig'.
Toen ik vaste verkering had, bleef hij gewoon meegaan
met ons, en zaten we met z'n drietjes voorin.
Om hem niet in moeilijkheden te brengen keken we eenmaal
op Texel ongemertkt ook nog even in zijn tas, want moeder
gaf altijd wat lekkers mee voor bij de koffie, wat hij
altijd steevast vergat, ook al had ze hem honderd keer
op zijn hart gedrukt 'wel uit te delen, ze moeten niet
denken dat we van de armen zijn'.
We hebben het er nog wel eens over, en altijd met groot
plezier, maar mijn moeder ergerde zich er groen en geel
aan als ze die verhalen hoorde.
Iets waar hij zich mee kon verontschuldigen was zijn gehoor.
Hij was ook hardhorend, maar hij maakte er ook wel eens
dapper misbruik van. Toen hij eenmaal ziek, een specialist
aan zijn bed kreeg, zat hij met zijn handen achter zijn
oren, maar hij verstond het niet. Achteraf, zie ik dat
het niet verstaan, deels slecht horen was, maar ook het
verwerken van de informatie, misschien wel verwant aan
dyslexie en dyscalculie.
Er over gesproken met mijn psycholoog over jouw voorbeeld
van op school overschrijven van het schoolbord, bevestigde
hij dat: "Lezen van de informatie is één,
maar dan nog het tijdelijk opslaan om het over te schrijven
is twee". Er is volgens hem een heel proces mee gemoeid
om iets over te schrijven, wat bij mij een groot probleem
was.
We
hadden op de MAVO een directeur, waar we scheikunde en
natuurkunde van kregen.
Een chaoot tot en met, altijd alles kwijt, bril, krijt,
pijp en het verdommen om boeken te gebruiken.
Hij had alles al opgeschreven staan als we de klas inkwamen
en dat moesten we dan overnemen, terwijl de les gewoon
doorging. Hij vloog van de hak op de tak en als een stapeltje
papier begon te smeulen omdat hij zijn pijp weer had laten
slingeren, moesten we niet de gore moed hebben om erom
te lachen, maar opletten. Ik heb daar allen maar enen
gehaald.
Bij
de opmerking over in robotmodus achter het stuur zitten
vond ik veel herkenning maar ik denk niet dat we het sociaal
zijn hoeven te acteren. Ik denk dat de dingen gewoon snel
saai worden en we onze (meer beperkte) energie liever
anders willen besteden. Het
valt niet mee om vriendelijk en beleefd te zijn als je
eens een keer een klotedag hebt, of als je om de een of
andere oponthoud laat bent. Of een klas tieners, die zitten
te klieren achterin en jij kunt het door laagstaande zon
niet zien, en snel als hun praten, ook niet verstaan.
Dit zijn voor mij factoren die mij laten twijfelen om
hier nog langer mee door te gaan. Inmiddels heb ik een
gesprek gehad met de sociale dienst. In october ga ik
weer beginnen bij de busonderneming, als actieve ziekmelding
en dan fysische arbeid om mee te beginnen.
Maar
achter de schermen ben ik bezig met een ombouw/reparatiescheepswerfje
hier in de buurt. Zij vragen een draaier en ik heb er
oren naar.
De psycholoog raadde me aan het ook aan te kaarten bij
de sociale dienst, niet in het minst dat ze iets voor
me kunnen doen. Gelukkig had ik mijn oude werkstukken
nog van de opleiding in 1973/76(!), en ik heb de roest
er een beetje afgepoetst en foto's van gemaakt.
Dit ga ik ook opsturen naar de werf, dan kunnen ze zien
wat ik kan. Het gaf me zoveel voldoening om het weer te
zien. Zelfs de oude leerboeken nog opgedoken (muf), en
ik ben verbaasd over wat ik nog weet. Ik denk dat het
tijd wordt om de knoop door te hakken.
Ik ben nou eenenvijftig, maar soms heb ik het idee dat
het allemaal nog moet beginnen.
Groetjes van Ron
--------------------------------------------------------------------------
11-04-2008
Opmerkingen: Hoi Karin,
Een
tijd geleden heb ik u een brief gestuurd. Dat was in een
SE-week die helemaal niet goed ging. Nouja eigenlijk ging
er nog wel meer niet goed. Ik liep al een tijd bij een
psycholoog. Ik voelde me gewoon heel ongelukkig. Ik had
het gevoel alsof de wereld een grote droom was. Alles
was zo onwerkelijk. De diagnose ADD is eindelijk echt
gekomen. Dat is voor mij best een opluchting, het verklaart
echt alles.
Zoals
het altijd maar ergens anders willen zijn dan waar je
bent. Dat je de woorden die iemand zegt wel hoort, maar
niet de boodschap. Ik kijk bijvoorbeeld ook vaak één
voor één naar de woorden, maar leest de
tekst niet. Ik denk op dat moment aan iets anders. Altijd
jezelf op je kop geven omdat je in bepaalde situaties
niet op gepaste wijze kan reageren. Wel een heel goed
sociaal inzicht hebben, maar deze meestal niet op het
juiste moment toe kunnen passen of niet durven toe te
passen.
Dingen
doen en vervolgens niet weten waarom je die gedaan hebt.
Ik had bijvoorbeeld een keer een badmintonracket over
het net gegooid, die was even aan mijn aandacht ontsnapt.
Ik had ook een keer een stuk speelgoed in een winkel in
mijn handen, moest waarschijnlijk even wat in mijn handen
hebben. Een vriendin vroeg mij vervolgens lacherig of
ik die wilde kopen en ik legde het snel maar weer terug.
Spullen
zoeken, rust zoeken en mijn eigen gevoelens uitzoeken
zijn dagelijkse bezigheden. Gevoelens zijn voor mij overweldigend
zowel positieve als negatieve. Ik kan van kleine dingen
zo ontzettend blij worden. Helemaal opgaan in muziek is
een van mijn grootste hobby's.
Nu
ik weet waar al deze dingen vandaan komen, maak ik me
over deze dingen geen zorgen meer. Zo geef ik ook mezelf
meer ruimte, als iets niet gaat wil ik dat waarschijnlijk
op dat moment gewoon niet doen en probeer ik het later
weer. Doordat er veel dingen anders gaan dan je eigenlijk
had gehoopt krijg je te maken met de meest merkwaardige
situaties. Eigenlijk brengen de dingen die fout gaan bij
mij vaak juist inspiratie op voor iets nieuws.
Ritalin
werkt bij mij wel goed, vooral op het gebied van het verwoorden
en concreet maken van mijn gevoelens en gedachten. Alles
wordt ineens veel helderder, er lost een soort waas op.
Het is niet zo dat alles meteen goed gaat, de lessen op
school blijven nog steeds nauwelijks te volgen. Bij de
les blijven is voor mij bijna onmogelijk. Dingen vergeten
is iets waar ik waarschijnlijk nooit vanaf kom. Een enorm
verschil is nu wel dat ik nu (meestal) bijdehand genoeg
ben om dingen te vragen. Heel opvallend ook was dat ik
ineens erg vaak te vroeg kwam.
Ik ben er nog niet helemaal uit of het gebruik van ritalin
bij het maken van proefwerken mijn prestaties wel verbeterd.
Door ritalin ben ik wel helderder en alerter, maar bij
iets saais ga ik sneller aan andere dingen denken, of
veel verder doordenken dan nodig is. Ik denk dat dat ook
deels komt omdat ik nu meer energie heb, ik zit lekkerder
in mijn vel, voel me meestal wel goed (stemmingswisselingen)
en er zijn zoveel veel interessantere dingen. Ik weet
nog niet wat ik ga doen als ik dit jaar slaag. Waarschijnlijk
ga ik me een jaartje oriënteren op van alles en nog
wat. Gewoon mijn eigen weg vinden, dat is wat ik wil.
S.
Geeft
toestemming voor plaatsing (Ja): Dit bericht mag op de
website worden geplaatst
submit:
Versturen
--------------------------------------------------------------------------
11-04-2008
Opmerkingen:
Bericht:
Hallo,
Ik
ben momenteel gewoon even volledig in de war en zou graag
even een luisterend oor willen.
Ik
ben momenteel 23 jaar en woon nog bij mijn moeder. Tegelijkertijd
ben ik bijzonder getalenteerd en vrij slim. Er zijn veel
dingen die ik gewoon kan nemen en waarmee ik kan vertrekken
met bijzonder veel resultaat. Mijn inzicht in dingen lijkt
in ieder geval gewoon buitengewoonlijk. Ik voel dingen
aan voordat ze gebeuren, ik voel bewegingen van mensen
die rondom mij staan, ik voel hoe lang het busritje nog
duurt tot ik aankom afhankelijk van het aantal personen,
hoe het verkeer loopt, tijds schattingen, etc, zonder
daar ooit moeite voor te doen, ik kom nooit te laat, en
ook nooit te vroeg.
Dit
is niet normaal? Hoezo niet?
En
nog kan ik niets. Mijn muziek zit vast, ik kan niet studeren,
ik kan niet voor mezelf zorgen, ik kan mijn kamer niet
opruimen, ik kan mijn planningen niet maken, ik kan niet
luisteren, mensen bekijken mij als een dwaas persoon die
veel zegt maar weinig doet, ik heb een ondermijnend minderwaardigheids
complex, ik heb bijzonder weinig energie, ik ben emotioneel
heel labiel, ik ben afhankelijk en ik ben passioneel.
En
dan nu, gisteren, ADD diagnose. Ik had dit al vaker onderzocht,
maar altijd vanuit een ander perspectief bekeken. Blijkbaar
zijn er impulsen in mijn hersenen die trager werken dan
bij de meesten, 360ms ipv 300ms? Zegt mij zelf weinig.
Daarnaast klopt mijn profiel was gebleken.
Ik
heb jaren besteed aan het uitbouwen van mijn ego, ik heb
manieren gevonden om interesse te wekken in dingen die
mij niet interesseren. Ik heb mezelf concreet gericht
op anderen, omdat vreugde van anderen mijn interesse wekken
en ik hierdoor wel kan functioneren. Ik heb mijn angsten
overwonnen door altijd loeihard tegendraads te werken
en nooit minder van mezelf te accepteren. Ik heb mijn
inzicht gestructureerd zodat deze in mijn voordeel uitkomen.
Ik forceer mezelf door massas geld uit te geven in hobbies
en algemene recreatie om mezelf te overtuigen dingen wel
te doen. Nu betaal ik lidgeld voor waar ik nooit naartoe
ga? Ik heb het nooit opgegeven, ik voel me geen lafaard,
ik wil enkel maar een oplossing vinden.
En
nu nam ik vandaag mijn eerste pillen Rilatine. 3 heb ik
er genomen. Ik heb door heel de dag niets anders zitten
doen dan mezelf constant te testen. Alles wat ik doe lukt
gewoon, ik heb 5 uur aan een stuk door gestudeerd, ik
heb mij sociaal opgesteld en was niet extreem in mijn
gedrag, mijn solo biljart spel was perfect - competitie
niveau, eindelijk - , de 4 iq testjes op het internet
gaven een score van rond de 130 weer, 20 hoger dan toen
ik ze vroeger gedaan had.
Ik
ben tegelijkertijd heel gelukkig en ook heel droevig.
Ik voel mij net alsof ik mijn heel leven naast de weg
heb gelopen, terwijl ik die net de hele tijd heb liggen
zoeken. Ik denk niet dat de pillen mij een permanente
oplossing gaan geven, maar ze hebben wel mijn perspectief
helemaal veranderd. Alles lijkt zo simpel, en ook al neem
ik ze maar even, op die periode kan ik de structuur brengen
die ik nodig heb om al het overige te doen lukken.
Ik
voel mij overweldigd en voor de eerste keer echt compleet
machteloos.
Chris
Geeft
toestemming voor plaatsing (Ja): Dit bericht mag op de
website worden geplaatst
submit:
Versturen
--------------------------------------------------------------------------
11-04-2008
Opmerkingen:
: Bericht:
(ik heb dit bericht ook naar je e-mail adres gestuurd,
vlgs mij ben je druk bezig met je website, succes ermee!
Ik ben al een hoop wijzer, (pss Noord-Braband moet zijn
Noord-Brabant))
Hoi,
Ik ben Bea, 44 jaar, getrouwd, 2 kinderen (11 en 14),
werk 29 uur p.w. bij een bank.
Wat wil ik: Ik wil gewoon kunnen genieten
van mijn leven dat is alles.! Ik heb een geweldig gezin:
lieve man en twee heerlijke zonen, alle ingrediënten
zijn er! En toch lukt het niet meer. Ik krijg bijna geen
voldoening meer van 'alles' wat ik onderneem, het kost
te veel energie om het 'allemaal' steeds weer te doen.
Ik wil eindelijk ook ontspannen kunnen genieten!
Ik zit niet in de ziektewet, ik doe nog steeds wat ik
moet doen...
Even een 'zakelijke' opsomming van de
weg die ik nu heb bewandeld op zoek naar een 'oplossing'
voor mijn problemen.
Meer dan 20 jaar geleden ben ik eens
bij het Riagg binnengestapt omdat ik vond dat ik bijna
nooit 'lekker in mijn vel zat'. Ik heb maar één
gesprek gehad en besloot toen zelf dat ze me daar niet
konden helpen want ik moest het toch zelf doen.
Nu ben ik 44 en kom tot de conclusie
dat dat toch 'niet helemaal' lukt. Wel een hoop gedaan
(en een hoop niet) en toch mezelf vaak gelukkig gevoeld
maar ..nu is het op.
December 2007 heb ik me door mijn huisarts
door laten verwijzen naar een psycholoog, ik wilde geen
medicijnen en heb toen wel voorzichtig laten weten dat
ik dacht aan ADD omdat dat toch erfelijk is en mijn zoon
heeft het ook (slikt concerta).
Diverse moeizame gesprekken bij psychologe
gehad, zij kwam op 'emotionele verwaarlozing' in mijn
jeugd. Ik heb op haar advies het boek 'Denk je sterk denk
je zeker' gelezen, het is een goed boek heb er wel wat
van opgestoken maar heeft me niet echt zover geholpen
dat ik mezelf nu kan 'leiden'. Ook heb ik bij haar EMDR
- therapie gedaan (poging om denkfouten te corrigeren
dmv concentreren op vervelende gebeurtenis in jeugd en
voortdurende afwisselend links/rechts tikgeluiden door
koptelefoon). Ik was sceptisch maar ik vond het een hele
ervaring, het negatieve gevoel over jezelf in die situatie
verdween inderdaad en een objectievere kijk op de situatie
kwam er voor in de plaats!. Direct na EMDR had ik een
vreemd lacherig gevoel alsof ik de grootste lol had gehad
een paar dagen heb ik nog wel 'wat gevoeld' maar ik kan
dit niet benoemen. Het effect was dus niet blijvend.
Aflopen woensdag heb ik weer een gesprek gehad en heb
haar een artikel over ADD-vrouwen (van de site van Karin
Levente) laten lezen want daarin herken ik zeer veel van
mezelf. Mijn man heeft het ook gelezen zegt ook dat het
over 'mij' gaat.
De psychologe heeft mij terug verwezen naar de huisarts
omdat zij die diagnose niet kan stellen en de huisarts
kan mij verder helpen. Ik heb nog wel een vervolgafspraak
bij de psychologe staan!
Eerst heb ik een ADD test (internet) ingevuld totaal 101
vragen, daarvan 75 met 'ja' beantwoord en het advies is
om deze ingevulde test met je huisarts te bespreken. Oké
dan maar..
Vrijdag weer bij de huisarts geweest en tja. wat ik vreesde
gebeurde ook:
'AD(H)D is een verzamelnaam en wordt vaak op kinderen
geplakt die 'lastig' zijn, zij krijgen dan retalin .bla
bla..' Kortom, de huisarts zei het op een nette manier
maar wat hij bedoelde te zeggen is, vrij vertaald: Dat
hele ADD gebeuren is onzin je zit gewoon in een midlifecrisis,
ik schrijf een antidepressiva voor (60 Mirtazapine tabl
15 mg) kom maar terug als de dosis niet hoog genoeg is.
Hij heeft nog wel gezegd dat een ADD diagnose niet zomaar
gesteld kan worden en dat ik volgende keer evt een dubbele
afspraak zou kunnen maken dan kunnen we meer praten. Ik
heb toen gezegd dat contact tussen huisarts en psycholoog
misschien wel nuttig zou zijn en dat ik niet graag naar
een psychiater ga voor een diagnose. Ik heb ook gezegd
dat ik niet 'graag' een plakplaatje ADD wil want dat is
toch geen doel op zich! En ik heb gevraagd of het kwaad
kan als ik de 'concerta' van mijn zoon probeer, ik heb
al diverse keren er aan gedacht er eentje te proberen
maar ik durf niet. Het leek hem geen goed idee, want ik
was nu al zo zenuwachtig en het zou een averechts effect
daarop kunnen hebben. Volgens de huisarts gaat hij nog
wel een verslag van de psychologe ontvangen. (Wellicht
als ik haar vraag er eentje te sturen, ik zal zien..)
Wat nu... wie heeft er advies....?
Soms heb ik spijt dat ik er ooit aan
begonnen ben 'er iets aan te doen'. Mijn onzekerheid neemt
alleen maar toe. Hoe erg kun je jezelf een aansteller
voelen en vinden dat je niet zo moet zeuren...
Geeft toestemming voor plaatsing (Ja):
Dit bericht mag op de website worden geplaatst
-------------------------------------------------------------------------
COMMENTS:
Hallo,
Het
begon vorig jaar rond augustus ergens. T en ik kenden elkaar
al een behoorlijke tijd en kregen uiteindelijk een relatie.
Een aantal maanden later woonden we al samen. De relatie
kenmerkte zich door vele ups en downs. Ik was druk bezig
met mijn carriere en hij was bezig met het opzetten van
zijn eigen bedrijf. Hij kon zich hier moeilijk voor inzetten,
de enige dag wel, de andere dag minder of helemaal niet.
Hij had helemaal geen structuur in zijn leven.
Hij
kwam altijd laat in bed. Rond drie uur lag hij er meestal
in. Meestal had hij dan uren achter de pc gezeten of in
de kroeg. Hij blowde regelmatig. In bed ging hij dan nog
uren lezen en kwam de dag erna rond twaalf uur uit zijn
bed. Ik kreeg weinig aandacht van hem maar wist wel dat
hij van mij hield. Hij had mij al vrij vroeg verteld dat
hij add had en dat dit erbij hoorde.
Ik
had veel moeite met het onbreken van liefde, de avonden
in de kroeg, het blowen en zijn werk. Ik merkte dat ik steeds
meer vol spanningen kwam te zitten en het soms helemaal
niet meer zag zitten. Ik probeerde er met hem over te praten
maar meestal was zijn reactie; dit ben ik, zo ben ik, wil
niet veranderen, ik ben eindelijk tevreden/trots op mijzelf
en je moet mij maar nemen zoals ik ben. Onbegrip heb ik
sterk gevoeld. Ik heb het proberen te begrijpen, zo ontzettend
vaak. Ik heb mij zo ontzettend vaak alleen gevoeld in deze
relatie. Mensen om mij heen herkenden mij niet meer. Ik
heb echt het gevoel gehad dat ik mijzelf aan het verliezen
was. Voelde mij niet meer blij met onze relatie maar gaf
niet op omdat ik van hem hield.
Ik
heb zo ontzettend hard gevochten voor onze relatie. Van
de een op andere dag kon hij het niet meer aan. Het werd
hem teveel en hij vertrok. Hij had geen energie meer en
was helemaal leeg. Ik moest hem met rust laten. Toen het
uit was hebben we wel contact gehouden. Ik hield van hem
en hij van mij. Ik moest alleen niet teveel vragen stellen
of dingen van hem verwachten. Hij had ruimte nodig. Op een
gegeven moment kon ik niks anders dan het opgeven tussen
ons. Ik heb het er verschrikkelijk moeilijk mee gehad.
Op
het moment dat ik er rustig onder was, kwam hij terug. Wilde
mij niet kwijt, wilde oud met mij worden en had er spijt
van dat hij mij zomaar aan de kant had gezet. Ik ben er
toch weer, wel met twijfels, voor gegaan. Het liep goed
tussen ons, hij was ontzettend lief, toonde zijn liefde
en zijn werk ging goed. Hij was echt happy, dit gaf hij
heel duidelijk aan. De spanning was weg, ik liet hem gaan
en probeerde begrip te hebben voor zijn beslissingen. Het
ging echt lekker en ik begon er weer in te geloven dat wij,
ondanks zijn add, er uit zouden komen samen. Weer stortte
ik mij er volledig in. De laatste weken ging het niet helemaal
lekker, hij vroeg ontzettend veel aandacht van mij. Kon
soms heel heftig tegen mij doen. Was niet meer gesloten
maar was juist heel heftig wat betreft zijn emoties. Een
paar weken geleden hebben we daar over gesproken. Hoe nu
verder? Het liep weer niet echt lekker tussen ons. Aan het
eind van de avond waren we eruit. We geven het niet op en
we gaan ervoor. Hij zou mij niet zomaar weer opgeven.
De
dag erna was verschrikkelijk. Niets vermoedend belde ik
hem op. Het ging niet goed met hem. Hij geloofde er niet
meer in. Het was weer over. Hij had geen energie meer, was
helemaal leeg en wilde weer met rust gelaten worden. Ik
bleef weer alleen over. Ik ben bij hem geweest en hij draaide
echt helemaal door. Armen boven zijn hoofd en ik moest echt
weggaan.
Mijn
hart brak voor de tweede keer. Wat ik ook probeer, wat ik
ook heb gedaan... HIJ kan het niet meer aan. Een week geleden
hebben we met elkaar gesproken en hij zegt dat het niet
aan mij ligt. Het ligt aan hem. Hij kan er niet mee omgaan.
Hij is er niet voor in behandeling en geloof ook niet dat
hij dit ooit zal doen. Hij is er ook nooit voor in behandeling
geweest.
Ik
begrijp niet dat hij iemand waarvan hij zoveel houdt, zomaar
kan opgeven. Hij zegt dat hij iemand nodig heeft die alles
goed vindt wat hij doet. Hij wil geen moeilijkheden...
--------------------------------------------------------------------------
COMMENTS:
Hoi Allemaal!
Mijn
zoon van 8 heeft ook ADD. En nu die pgb wat kan ik er allemaal
mee? Ah ik word duizelig van al die info waar ik gevoelsmatig
niet veel mee kan. Wie heeft er tips, ideëen etc. Hier
nog even een gedicht, zo voel ik mij vaak;
Ik
voel me verward, weet vaak niet waar te beginnen.
Het tolt in mijn hoofd en ik voel me duizelig van binnen.
voel
me vaak machteloos, verdrietig en ook wel giga blij. Jeetje
mensen wat is dat toch met mij.
Zoeken
naar mijzelf en dan de weg niet vinden.
Voor niemand te pakken, nee ik laat mij niet vastbinden.
Elke
dag veelste druk in de weer.
Pfffff wanneer stopt dat nu een keer?
Ach
ik doe het al jaren, dus wat maakt het uit.
Niet denken maar doen en met volle kracht vooruit.
Groetjes
van een moeder met fantastische kinderen en
met waarschijnlijk ook ADD
--------------------------------------------------------------------------
COMMENTS:
Hoi. Mijn naam is Henk. Ik heb een vraag en kan het antwoord
eigenlijk nergens vinden. Ik ben er niet zeker van of ik
ADD heb. loop nu al 15 jaar rond met al de dingen in me
hoofd en vind het nu wel eens tijd worden om te veranderen.
Heb gisteren deze pagina gevonden en heb ook een paar tests
gedaan. Hier kwam duidelijk naar boven dat ik ADD heb. Zeker
weet ik het natuurlijk niet. Wil van de week naar een doktor
gaan. Ik lees veel over de hele dag gedachtes hebben. Dit
heb ik ook. In mijn geval zijn het hele gesprekken. De hele
dag door. De hele dag praat ik met mensen in me hoofd en
een stem die mij is denk ik, die praat ook de hele dag tegen
me. vaak negatief. Dat ik slecht ben, een loser en weet
ik veel wat meer. Het laat me beelden zien. Hele films.
Soms leuke maar soms minder leuke. Over hoe me familie dood
gaat en hoe ze een ongeluk krijgen. Hoe me broer in... Het
klinkt allemaal raar. Hoe hij in stukken op de grond ligt.
Alles tot in details. Dit heb ik nu minder als vroeger.
Ik woon nu alweer 4 jaar in spanje. Heb niet zoveel vrienden.
Wil ik ook niet. het lijkt alsof ik de beelden heb bij de
mensen van wie ik hou. Ik weet nu ook even niet hoe ik het
allemaal moet uitleggen. Het is allemaal zo verwarrend.
Woon hier in spanje. Moet dus hier hulp gaan zoeken. Wil
zo graag een normaal leven leiden en ook op een dag een
gezin beginnen. Kinderen die je op zondag ochtend wakker
komen maken. Nu zie ik dat niet gebeuren. heb nu sinds een
jaar weer een vriendin. Soms wet ik ook niet of ik van der
hou. heb steeds vaker het idee dat ik misschien niet echt
van iemand kan houden. Misschien omdat ik me teveel heb
afgezonderd. Te lang weg ben. te lang ben weg geweest.
Ook las ik dat men liever niet in plaatsen is waar veel
mensen zijn. het gekke is. Ik ben manager van een disco.
2000 man komen er. Daar voel ik me goed bij. heb 30 man
werken en dat gaat allemaal goed. Maar een etentje met 3
mensen gaat minder Dan hou ik er niet van om in de belangstelling
te staan. Dan klap ik dicht, word verlegen.
heb op me werk alles onder controle en alles lijkt zo makkelijk,
maar iets simpels als een cursus met 6 mensen of een gesprek
met me baas, dan sla ik compleet dicht en ben het verlegen
typetje en kan niet opletten en voel me zo dom tussen anderen.
het is allemaal zo tegenstrijdig. Mensenschuw en dan in
een disco werken. Er niet slecht uitzien, maar niet in de
spiegel willen kijken. Ik hoop dat ik het allemaal een beetje
duidelijk heb neergezet. Wil eigenlijk nog zoveel zeggen,
maar zal het hier bij laten voor nu.
--------------------------------------------------------------------------
COMMENTS:
LS,
nav
testresultaten van mijn zoon [7] hebben we kennisgemaakt
met ADD. Nadat we deze website hebben gevonden en bestudeert,
herken ik veel van het gemelde. Niet alleen bij mijn zoon
maar ook bij mijzelf, het is een ENORME opluchting om zoveel
gerichte info te zien.
Hartelijk
dank aan allen die hier aan meegewerkt hebben!
Be
strong, Alexander.
--------------------------------------------------------------------------
COMMENTS:
Hey Karin!
Al
een hele tijd voel ik me erg onprettig. Niet dat ik echt
depressief ben, maar ik voelde me gewoon gevangen. Ik zit
nu in het examenjaar van het vwo, het gaat helemaal niet
goed. Ik heb een exact profiel gekozen. Helaas gaan wiskunde,
scheikunde en natuurkunde nu voor geen meter meer. Ik heb
nooit huiswerk kunnen bijhouden, al sinds de brugklas niet.
Ik zat in een vmbo/havo brugklas. Mijn IQ kwam uit de testen
als de basisschool als bovengemiddeld, maar mijn prestatie/motivatie
als zeer laag en mijn leerlaar had niet zulke hoge verwachtingen
van mij.
In
de brugklas haalde ik allemaal abnormaal hoge cijfers en
na dat jaar ben ik in 2 atheneum geplaatst. Het ging de
eerste 3/4 jaar heel goed, ik haalde meestal erg hoge cijfers.
Af en toe had ik wel een uitschieter naar beneden, maar
dat maakte niet uit, het gemiddelde was toch hoog genoeg.
Mijn ouders waren blij, ik was blij.
Toen
veranderde er in de vierde klas in ene heel veel. Ik werd
verliefd. Heb hem nooit echt gesproken. Dat durfde ik niet.
Vervolgens kelderde mijn cijfers, ik kon me hoofd gewoon
niet bij me huiswerk houden Och ja kan gebeuren, over ging
ik toch wel. Die problemen bleven het jaar erop helaas aanhouden,
gelukkig wist ik toch het meeste al omdat ik de jaren ervoor
zo hard gewerkt had. Ik kreeg eindelijk iets meer vrienden,
een klein groepje waar ik in paste. Geweldig! Dit kende
ik niet.
Op
een gegeven moment ben ik naar een psycholoog gegaan, daar
had ik zo nu en dan en gesprek. Echt helemaal gelukkig was
ik toch niet. Daar zeiden ze mij dat ik dingen moest gaan
proberen. Ik ben vervolgens op zangles gegaan. Ik vond dat
eventjes erg leuk, maar heb totaal geen muzikaal gehoor.
Nooit iets met muziek gedaan en ik zong dus niet zo best.
In de zomervakantie ben ik teleurgesteld met zangles gestopt.
Nu ben ik met theater bezig (:
Met
veel moeite ben ik nu dus in de zesde beland en ik vind
het vreselijk. Negen van de tien keer weet ik totaal niet
waar we het op school over hebben. Ik ben er gewoon niet
bij, op een dag was ik zelfs de code van mijn kluis vergeten,
terwijl ik die toch zeker 4 keer op een dag open doe. Ook
ben wel meer andere dingen gaan doen, heb een baantje, ik
werk 7 uur in de week bij een postordebedrijf. Pakketjes
inpakken, dingen sorteren, papier opruimen etc. Daar kan
ik lekker mijn energie in kwijt.
Toch
gaat het niet goed, ik heb soms moeite met mijn vriendinnen.
Ze zijn echt wel goede vrienden van mij, maar ze hebben
het samen soms over dingen waar ik echt mijn hoofd niet
bij kan houden. Ik ben daardoor heel erg eenzaam. Ik wil
ook slagen voor school, maar de stof is zo verdomd onintressant.
Mijn ouders zijn hier niet blij mee en ik ook niet. Mijn
moeder had op een gegeven moment een boek over HSP'ers,
die heb ik verslonden. Terwijl ik zelfs geen aandacht heb
voor de boeken die ik zelf gekocht heb. Ik heb een boekenkast
vol met een heleboel boeken die ik nog een keer ga lezen..
Vorige
week zaterdag kwam ik dus terecht op uw website en las de
kenmerken voor iemand met ADD. Naar mijn idee heb ik ze
zo goed als allemaal. Het verklaart dan wel een hele hoop.
Zoals mijn rekenwerk op de basisschool, midden in de oefening
vergeten waar je mee bezig bent op karate, dat ik altijd
alle lichten in huis aan laat etc. Ik wordt er nu iedere
keer aan herinnert en kan mijn gedachten ook niet van ADD
afhouden.
Dat
is heel vervelend want ik zit nu midden in een SE week.
Ik heb voor de SE week vrij genomen van mijn werk, daar
deden ze echt helemaal niet moeilijk over. Echt top. Iedereen
geeft mij de ruimte en steunt mij. Ik weet dat ik daar echt
mee bof. Maar ik ben het echt gigantisch aan het verpesten.
Ik ben zo onzeker en in deze situatie voel ik me heel ongelukkig.
Ik kan me gewoon echt niet op me school richten. Volgensmij
vind iedereen in de klas mij maf. Morgen ga ik na mijn laatste
SE (wiskunde weer een 1) naar de psycholoog en neem wat
informatie over ADD mee. Ik hoop dat ze me daar kunnen helpen.
--------------------------------------------------------------------------
COMMENTS:
Hallo Karin,
Ik
ben een vrouw van 36 jaar met 2 kinderen. Ik heb (al meer
dan een jaar geleden)iets in een flits op het nieuws (of
zoiets als editie nl of zo) voorbij zien komen over ADD,
ik hoorde alleen maar de naam en het feit dat de mensen
die het hebben heel veel dagdromen en dit heel goed verborgen
kunnen houden. Ik dacht meteen: "dit gaat over mij,
misschien ben ik niet gek!" Wat maanden later heb ik
eindelijk de moeite genoemen om op internet wat op te zoeken
en kwam op deze website uit. Ik heb veel overeenkomsten,
ben overgevoelig, zie/hoor dingen waarvan ik denk: "ben
ik nou echt de enige die dit ziet/doorheb, waarom zien jullie
dit niet?" Vaak kijk ik dwars door mensen heen en voel
ze aan, sommigen vinden dat eng. Maar meestal laat ik het
niet merken dat ik iemand zie zoals hij/zij is omdat ik
voel dat iemand zich anders probeert voor te doen dus speel
ik - om de ander niet te kwetsen of om problemen met diegene
(vaak weet ik tot het enge af hoe iemand gaat reageren op
iets) te voorkomen - het spelletje mee. Op zich vind ik
dit juist een fijne kant van ADD (als ik het daadwerkelijk
heb). Het probleem is met de chaos in huis en op mijn werk.
Ik kom er nooit doorheen, waarom ben ik 3 x zo langzaam
als mijn collega´s of in het huishouden dan mijn schoonmoeder
en schoonzussen. Ik kan wel een uur diep treurig naar die
berg strijk kijken, er tegen aan hikken, maar ja van kijken
gaat die strijk niet weg! Dan denk ik ook: "mens begin
dan, je had al klaar kunnen zijn." De ene keer lukt
het me wel om mijn huis aan kant te hebben. En als het me
dan lukt ben ik ook meteen gelukkig en vol energie. Maar
hoe meer het een troep wordt hoe verlammender het werkt
om eraan te beginnen en hoe moeier ik me voel en vaak het
huis uit vlucht. Ik snap het zelf niet ik ben eigenlijk
overdreven perfectionistisch maar dat werkt juist verlammend.
Op mijn werk lukt het me niet om een dossier snel te behandelen
het moet zoals ik het wil ..... alles moet precies goed
en volgens de regels. Ik werk op de onroerendgoed afdeling
van een notariskantoor. Dit betekend enorm veel stress.
Iedereen wil gisteren geholpen worden dus alles moet snel,
snel, snel. Als ik met mijn kleine nichtje (12) weleens
per ongeluk op msn zit (omdat zij mij heeft gezien vóór
ik het kruisje heb aan kunnen clicken, het start nl automatisch
op) iriteer ik me dood aan de msn taal. Het lukt me niet
om af te korten alles tik ik voluit. (Het kost me al moeite
om de nl hierboven niet voluit te schrijven). Dus aan de
ene kant chaos aan de andere kant perfectionisme. Als kind
werd ik altijd moerpester genoemd. Zodra ik mijn moeder
zag werd ik vervelend en begon te janken en te dreinen.
Ook een zo´n constante opmerking: Jantje lacht, Jantje
huilt. Al jong (jaar of 5/6 denk ik) lag ik op mijn rug
in het grasveldje achter ons huis te fantaseren hoe het
zou zijn om dood te zijn ... is dat normaal voor een kind?
Ik was heel stil op school, was (on)bewust heel onzichtbaar
maar zodra ik zichtbaar werd werd ik vaak gepest, was (en
ben nog steeds) heel onzeker. Wat later na de scheiding
van mijn ouders (ik was 8 jaar) en verhuizing naar een andere
plaats was ik vaak boos in de klas. Maar eigenlijk nooit
agressief of geweldadig, juist eerder het tegenovergestelde.
Ik wilde graag de juf/meester plezieren maar voelde me vaak
achtergesteld bij de andere populaire kinderen. Ik ben als
kind altijd doodsbang van mannen geweest en zo wie zo bang
van vreemden maar vooral met mannen had ik problemen. Ik
ben ook wel verslaving gevoelig.
Momenteel is humor mijn wapen. Op mijn werk ben ik de clown,
ze zeggen altijd dat ze qua werk weinig aan me hebben en
dat ik er alleen voor het entertainment ben. Eigenlijk vind
het waardeloos dat ik niet genoeg presteer. Vaak moet ik
dingen ook over doen omdat ik te laat pas iets zie in een
dossier of het vergeten ben halverwege het dossier. Ik kan
niet tegen herrie, ik wordt daar helemaal gestresst van.
Mijn schoonfamilie is erg luidruchtig als we op visite zijn
moet ik na een paar uur gewoon weg. Ik voel me helemaal
opgefokt worden ik wil rust! Mijn man begrijpt dat dan niet
en neemt nog één biertje, dan kan ik hem wel
killen zeg. Als we uit eten gaan (heel zelden) wil ik na
het eten eigenlijk meteen weg, ik wordt gek van aan die
tafel blijven zitten. Bleh dat krijgen we dalijk met de
kerst bij de familie ook weer. Het liefste loop ik rustig
in een bos, het lieftste helemaal alleen, dit is alleen
een probleem omdat ik totaal geen gevoel voor richting heb
en erg bang ben om te verdwalen. Dus óf ik ga naar
een piepklein bosje in een andere plaats óf ik zal
met iemand met wel een ingebouwd kompas mee moeten (dat
betekend helaas wel dat je zult moeten praten). Aan de ene
kant zou ik niet zonder mensen kunnen aan de andere kant
vind ik het heerlijk om alleen te zijn, het liefst in het
donker buiten. Hoewel ik altijd wel ergens bang voor ben
(geweest) hou ik van het donker, de stilte.
Nú vind ik het grootste probleem denk ik naast de
troep in huis het dagdromen. Het beheerst mijn hele dag,
ik schaam me er zo voor. Ik probeer het wel eens los te
laten maar ik wordt dan depri ik kan/wil niet functioneren
zonder. Ik ben denk ik banger dat ik, als ik me ooit laat
testen, geen add heb dan dat ik het wel heb. Wel add hebben
verklaart nl en heleboel maar het níet hebben betekend
dat ik inderdaad niet spoor, zoals ik altijd gedacht heb.
Maar ik moet me laten testen, mijn oudste zoon van 6 gaat
niet lekker mee op school, is snel afgeleid, maakt moeilijk
vriendjes, huilt veel. Klinkt errug bekend. Op mijn werk
hoor ik mijn collega´s wel eens ADHD: "ohhhh
dat is weer zo´n modeverschijnsel, een smoes voor
ouders die hun kinderen niet aan kunnen/niet opvoeden, vroeger
hoorde je er nooit van. Van ADD heeft zo wie zo nog nooit
iemand gehoord. 1 vriendin van me heeft ADHD en zij is ervan
overtuigd dat ik ADD heb. Als ik me laat testen hoe moet
ik dat doen? Ik wil liever niet naar de huisarts ik vind
het altijd moeilijk om bij een dokter langs te gaan en om
vragen te beantwoorden. Ik kan nog wel uren doorschrijven
maar ik stop maar. Wat denk je heeft het zin om me te laten
testen of ben ik gewoon geflipt?
--------------------------------------------------------------------------
COMMENTS:
Hallo. Ik ben een meisje van 16 jaar en ik heb al een tijdje
het gevoel dat ik ADD heb. Toch durf ik er niet mee aan
he komen bij mijn ouders of bij de dokter. Ze zeggen toch
dat ik gewoon lui ben. Op de basisschool ging het goed,
ik had hoge cijfers en ik kon goed meekomen. Als ik iets
moest leren kon ik dat alleen op de wc beneden. Daar is
alles wit en geen enkele afleiding. Verder ging het heel
goed, en ik kreeg na de cito-toets VWO-advies. Ik ging dus
havo/vwo doen. Het eerste jaar ging redelijk. Ik haalde
goede cijfers, maar daar deed ik ontzettend veel moeite
voor. Het tweede jaar ging totaal mis. Ik kon kiezen: blijven
zitten op het havo/vwo of overgaan op het VMBO. Voor het
laatste koos ik. Eenmaal daar dacht ik dat ik in de hemel
terecht was gekomen. Op wat verslagen na hoefde ik niets
voor school te doen en alles ging goed. De 4e, inclusief
de examens, gingen exact hetzelfde. Maar ik voelde me wel
heel dom. Ik heb hoge verwachtingen, en hoe kun je dat voor
elkaar krijgen op dit niveau. Dat gevoel heb ik nu nog steeds
op het MBO, en nog steeds lukt het me niet om even de tijd
te nemen om te leren. Als ik het geonden heb (rond 11 uur
's avonds), zie ik een cd liggen en ga ik mijn cd-collectie
maar eens bekijken en liedjes luisteren. Dan kan ik toch
net zo goed meteen songteksten opzoeken op internet. Maarja,
op internet heb ik wel weer wat beters te doen. Dus als
ik eens op bed lig is dat rond 1 uur, maar dan heb ik nog
zoveel om over na te denken. Terwijl ik er 7 uur weer uit
moet. Mijn wekker kijk ik 5 keer na. Als ik dat niet doe,
ga ik me verslapen.
Tussen
het typen door heb ik even gekeken naar een nieuwe videoclip,
zit op op MSN en een forum, en download ik liedjes. Nu ga
ik snelw eg want ik ben al 7 minuten te laat voor een afspraak
en ik moet nog douchen.
COMMENTS:
Oja, dat was ik nog vergeten bij mijn vorige bericht. Ik
heb pas nog een gedichtje gemaakt op school
begrijpen,
leren, kunnen
kunnen leren is een kunst
en voor mij niet weggelegd
isschien
zijn mijn hersens
ooit uit mijn hoofd gezogen
en moet ik zonder doen
--------------------------------------------------------------------------
Inside
my head
Words
are running
Always running
But never seem to go
Playing leap-frog
Never waiting
Never take it slow
Words
are coming
Always coming
All day playing tag
It’s in strange places
where they meet and
Somehow they connect
It’s
a party
Big booming party
Inside my busy head
Guests stay forever
Don’t put the lights out
They never go to bed
It’s
my house, so
I have to keep it
Seems that I’m the master
Crowded with words
Thoughts from all sides
It’s a beautiful disaster
©2007
Jacqueline Fortuin
--------------------------------------------------------------------------
COMMENTS:
Hallo mensen met ook ADD,
Eindelijk, eindelijk na 37 bijna 38 jaar(!!!) ben ik erachter
dat ik ook ADD heb. Gelukkig dat het een naam heeft en ik
geen rare meid ben, wat een ieder wel eens dacht. Ik ben
ook reuze blij met deze website en wil ook zeker komen op
de ADD-dag. Hoe meer ik weet, hoe beter. Ik wordt vanaf
nu behandeld bij de "voorop" loper in Nederland,
nl. PsyQ. In Den Haag, waar ook de zeer bekende Sandra Kooij
werkt. Nu nog hopen, oefenen, zweten enz. en hopelijk zullen
de lachten minder worden. Succes iedereen die ook met therapie
gaat beginnen, dat zal je zeker nodig hebben! Gr. Katja
--------------------------------------------------------------------------
COMMENTS:
(Ik was vroeger helaas niet druk Jill. Mogelijk is er bij
jullie dochter sprake van ADHD in plaats van ADD?)
Wat een eye-opener voor ons de website van Karin over ADD.
Onze dochter Jill is net 8 jaar, waar we eigenlijk al een
vermoeden in hadden is voor ons absoluut bevestigd. Het
verslag van Karin daar konden we Karin haar naam vervangen
door Jill zo herkenbaar, bijna 1 op 1 onze Jill.
We zijn nu op een punt gekomen dat we stappen moeten gaan
ondernemen want we begrijpen Jill niet meer en eigenlijk
nog vervelender Jill begrijpt zichzelf niet meer. Vriendinnetjes
willen niet meer met haar spelen, want ze doet raar, druk,
constant de aandacht aan het opeisen maar dan op een zeer
irritante manier. Ze wordt niet meer uitgenodigd voor verjaardagsfeestjes.
Het doet ons heel erg veel pijn en verdriet. Het is soms
zo vermoeiend en frustrerend als we niet tot haar doordringen
of dingen 10x moeten zeggen.
Op school is in groep 3 wel via school een verslag gemaakt
nadat ze geobserveerd was door een kinderpsycholoog. Je
krijgt het rapport in handen waarin staat dat ze neigt naar
ADD, maar vervolgens wordt er niets mee gedaan. Wij hebben
zelf nog wel in een ontkennende fase gezeten, maar het probleem
lost zichzelf niet op en komen we elke keer weer (erger)
tegen. Nu verergerd dat zich steeds meer en we zien dat
Jill zich steeds vreemder gaat gedragen (eet gummetjes,
potloden en papier). Op school is zij een storende factor
in een klas van 30 kinderen. We hadden de stille hoop dat
dit jaar beter zou gaan nu ze een leraar heeft, maar de
problemen begonnen al vanaf dag 1 in groep 5. We zijn opzoek
naar hulp, wie kent een deskundig iemand in omgeving Gouda
die ons en Jill kan helpen en leert omgaan met haar ADD.
Overigens herkennen mijn man en ik heel erg veel bij Jill,
wij waren vroeger ook heel druk, niet geconcentreerd en
altijd de aandacht aan het opeisen, maar niet in zo'n erge
mate als Jill. Reacties kunt u sturen naar: sophia@illustratieafdeling.nl
--------------------------------------------------------------------------
COMMENTS:
(In alle verlegenheid toch maar geplaatst:) Hallo Karin,
Wat ben ik enorm blij met de duidelijke informatie die je
op jouw site www.levente.nl hebt staan. Op 25 juni jl. viel
de term ADD in een aflevering van dr. Phil op tv. Nooit
van gehoord, maar ik ervoer meer dan een ‘klik’;
ik moest en zou gelijk weten wat het is. Via Google kwam
ik op jouw site terecht en zoals je waarschijnlijk al vaker
hebt gehoord :-) was het alsof ik mijn eigen verhaal las!
Ff in het kort; inmiddels heb ik een test, diagnose en proefbehandeling
Ritalin ‘binnen’. Ik voel me als herboren en
snap nu eindelijk waarom ik m’n leven zo als ‘gevecht’
heb ervaren!! Lang leve internet en lang leve een ieder
die zich, zoals jij, inzet via dit medium om anderen te
helpen!! Petje af Karin: BEDANKT !!!
--------------------------------------------------------------------------
COMMENTS:
Heel erg opgelucht, geen oplossing maar een punt achter
heel veel dingen waar ik mn hele leven tegenaanloop (liep)
in mn leven. Ooit werd ik verdacht van ADD door een psych.
maar ben me door omstandigheden er nooit meer verder in
gaan verdiepen, tot ik afgelopen zomer iemand tegenkwam
met ADD, die erbij dacht dat ik toch niet wist wat het was...
Ik reageerde heel luchtig zo van: "haha daar wordt
ik ook van verdacht" En deze man wees mij naar levente.nl.
Wat ik hier las was zo gruwelijk confronterend dat ik er
bijna een week van ondersteboven was. Mn hele geschiedenis
was te verklaren school, etc.. Deze site... dat ben ik!!
In de afgelopen jaren ben ik al wat therapeuten afgelopen
fysio,- pschycho,- maar nu ben ik naar de huisarts gegaan
en heb met mn vuist op tafel gegaan, NU gaat er wat aan
gebeuren en wil weten hoe en/wat maar ook naar de juiste
persoon, ik was het beu om overal weer t zelfde verhaal
te moeten vertellen. Toen ging het heel snel en ben aan
de meth! ylfenidaat gezet en t werkt prima! Ik doe ook een
opleiding en DEZE GA IK AFMAKEN! Ook kost t nu veel moeite
maar anders.. Ik vind het erg moeilijk om mensen uit te
leggen wat het nou precies is. Ook vreemd dat in de bijsluiter
alles wordt geformuleerd op een manier dat het net is of
het een kindermedicijn is en dat niet alle eventuele klachten
er in staan. Ik moet wel erg wennen aan de nieuwe situatie
maar ben erg blij (ook al is het na 28 jaar) dat ik nu weet
wat er "mis"is (ook al vind ik het vervelend om
het zo te moeten zeggen). Iedereen die twijffelt... laat
t uitpluizen echt t kan je zo goed op weg helpen als de
diagnose gesteld is.. veel liefs Diaan
--------------------------------------------------------------------------
COMMENTS:
hallo ook wij hebben een zoontje van 8 jaar met add.Voor
dat we hier achter waren hebben we een heleboel moeten doorstaan.Hij
was altijd moe en voelde zich erg ziek had altijd buikpijn
en maakte zich zelf zo ziek dat zelfs de huisarts niet meer
wist wat hij er mee aan moest en ons door verwees naar een
kinderarts na verschillende kinderartsen tehebben gesproken
kwamen uit eindelijk bij een kinderarts terecht die ons
erop wees dat het weleens aan school kon liggen.Dit voorgelegd
op school maar tja die wilde er in eerste instantie niks
van weten.Waarop wij zelf een test hebben laten doen bij
onze zoon en jawel hij heeft add.Wat waren we opgelucht
eindelijk weten wat hij heeft.School daar over ingelicht
nu moesten ze het wel geloven en er wat meegaan doen en
wat kregen we tehoren hij moest maar naar bijzonderonderwijs
maar zijn iq is bovengemiddeld en komt daar dus niet voor
in aanmerking. Hij gebruikt nu sinds augustus van dit jaar
Concerta en melatonine en wat is ons kind veranderd.Hij
heeft weer overal zin in gaat graag naar school toe en zegt
ook heel vaak :Mama ik ben zo blij en vrolijk. Wat wij wel
gemerkt hebben is dat je vol voor je kind moet gaan en moet
blijven vechten om dingen voor elkaar tekrijgen.
--------------------------------------------------------------------------
COMMENTS:
Hallo,
Mijn dochter van 9 heeft dyslexie en vermoedelijk ook ADD.
Ze kan zich moeilijk concentreren. Is overal mee bezig,
vindt alles belangrijk, behalve wat ze moet doen. Ze is
een lief en rustig kind maar wel heel speciaal met een eigen
willetje. Ze vindt haar rust in bijv. TV kijken (Nederlands
gesproken), maar moet ze bijv. lezen dan kan ze geen tel
stil zitten. Je ziet en voelt de adrealine dan bij haar.
Vroeger dacht ik altijd dat ze naar de wc moest. Ze is verschrikkelijk
creatief, heeft veel inzicht, weet veel, weet precies hoe
iets in elkaar steekt. Heeft veel interesse in biologie.
Heeft gelukkig 1 echte vriendin. Ze is een heerser en dat
vindt niet iedereen even prettig. Wat me opvalt in de informatie
over ADD, is dat men over het algemeen slecht en onrustig
slaapt. Dit is bij onze dochter in het geheel niet zo. Zodra
ze ligt, slaapt ze 11 a 12 uur achtereen. Dit heeft ze ook
nodig, zodra ze minder slaap krijgt is ze moeilijk te genieten.
Dan moet ze haar slaap echt weer!
inhalen. Op school (ze zit in groep 5) maakt ze halve taken,
dat lukt haar aardig. Ze kan heel goed klok kijken, maar
heeft geen flauw benul van tijd. Ze is tijdloos. Op zich
een goede eigenschap, maar past niet binnen deze maatschappij,
die alleen maar van tijd af lijkt te hangen. Binnenin mij
voel ik dat het later wel goed komt met haar, maar dan wel
als leidinggevende want ze wil niets "moeten".
Haar hele schoolperiode zal ze het moeilijk hebben. De school
waar ze nu op zit, wil hulp bieden, maar daar is natuurlijk
geen geld voor. Het liefst willen ze dat ze getest wordt
door een psycholoog, maar wij zijn zo bang voor die stempel
die ze dan krijgt.
--------------------------------------------------------------------------
COMMENTS:
Een paar schuldvoelende dagen achter de rug.
Bij "toeval" lees ik een stukje in de Metro krant
over AD/HD, er staat ''één zinnetje in over
meisjes: die hebben eerder last van ADD.
Kenmerken: een zeer negatief zelfbeeld en dagdromen.
Niets schrikbarends zou je zeggen, maar mijn dochter (10)
is al jaren een chaoot en door contact met de huisarts en
jeugdzorg zijn we nu toch maar gedragslijstjes gaan invullen.
Na 3 maanden hadden we nog niets gehoord en vertelde mijn
ex-partner dat we het maar zo moesten laten..........2 weken
later lees ik dat krantenknipseltje uit de Metro en iets
in me dreef tot zoeken op internet wat nou eigenlijk ADD
is.
Ik ben even heel erg stil gebleven en voelde het verdriet
van m'n dochter...............op één kenmerk
na heeft ze alle kenmerken.
ALtijd vroegen we ons af wat er toch met haar was, tja ze
is altijd vrolijk, maar oh zo moeilijk corrigeerbaar, ondoordringbaar,
superchaotisch en inpulsief. Ik vertelde de huisarts dat
ik dacht dat het een complete storm in haar hoofd leek.
En de schoolmeester vroeg zich af hoe dat nou kon dat ze
niet te helpen leek met het rekenen, maar bij de peiltoetsen
van Cito scoorde ze superhoog.
Als we haar en bord eten gaven riepen we al in koor dat
ze op moest letten anders zat het eten weer in de gordijnen.
Jemig wat zielig en wat gemeen van ons!
Ze roept ook altijd dat ze niets kan en beter dood kan zijn.
Heel verwarrend en hopelijk kunnen we nu snel geholpen worden
bij jeugdzorg voor een test, ik zou niet weten hoe we het
anders moeten aanpakken??? Tips zijn welkom!!!
-------------------------------------------------------------------------
COMMENTS:
Beste karin, ik las je oproepje op je site en wil graag
reageren.
als eerste complimenten met je site, geweldig dat je dit
doet..
dan wil ik nu heel graag mijn verhaal doen...ik ben nu 32
jaar en 6 jaat geleden met mijn studie gestopt na drie keer
veranderd te zijn. ik heb nu dus geen recht meer op stufi.toen
ging ik in
een winkel werken, maar naa drie jaar trok ik het niet meer
en besloot dat
ik iets met mijn leven moets gaan doen, dus ik wilde weer
gaan studeren.
mijn vriendje echter wilde dit niet, ik begrijp nog steeds
niet waarom,
maar hij wist me toen zo erg te demotiveren, kennelijk ben
ik erg gevoelig
vooor negatieve impulsen, en toen ben ik depressief geworden.
ik dacht bij
me zelf "waar ben ik mee bezig , ik werk in een winkel,
en ik kan zoveel
meer" dit werk doe ik nog steeds en het frustreert
me enorm. het is geen
uitdaging, ik moet me steeds inhouden, ik moet vrij zijn,
hopelijk
begrijpr iemand dit gevoel. ik voel me opgesloten, en ben
helemaal
vastgelopen..
anyway, 4 mnd geleden kreeg ik paniekstoornis en moest toen
naar het
riagg. de psych. zei al na 5 min. dat ik adhd zou kunnen
hebben. 4
september moet ik naar een psychiater, die gespecialiseerd
is. ook word ik
onderzocht op bipolaire stoornis. ik ben op internet gaan
kijken en vond
deze site. ik herkende alles. de chaos, de onrust, maar
ook de onmacht om
iets van je leven te maken, en uiteraard de puinhoop in
mijn
administratie, gelukkig ook de hyperfocus...ik ben goed
in talen en
spreek nu noors en fins ( heb ik gestudeerd 2 jaar) ben
bezig met russisch
en nieuwgrieks, en lees ook oudgrieks en latijn.
helaas is dit niet erg consistent en heb ik er niets aan...
momenteel ben ik er van overtuigd dat er geen oplossing
is en dat ik de
rest van me leven tegen frustraties zal oplopen, hoe moet
ik in godsnaam
iets van mijn leven maken? ik ben ook danig in de war af
en toe, hoewel
mijn gezonde verstand me gelukkig nog nie in de steek heeft
gelaten.
helaas heeft mijn vriendje hier mee ook een stok achter
de deur waarom ik
niet moet studeren, wat moet ik hier toch mee, ik wil het
zo graag! die
hersens heb ik wel, is het voor jullie ook zo moeilij?
hopelijk kun je hier iets mee maar
ik ben al blij als dit gelezen wordt door mensen die iets
hiervan
begrijpen! in ieder geval bedankt voor het lezen, ga alsjeblieft
door met
deze site!
|
