Het dilemma van de ADD vrouw:
"Ik weet gewoon even niet meer wat te doen maar mijn droom blijft bestaan!"
woensdag 24 feb. 2010

Het levensverhaal van Nathalie (26)

Allereerst zal ik mij even voorstellen. Mijn naam is Nathalie en ik ben 26 jaar oud. Ik ben op dit moment werkzaam in het onderwijs als onderwijs assistente. Op de basisschool is bij mij in groep 6 ADD geconstateerd. Mijn moeder, ook werkzaam in het onderwijs was de eerste die de leerkrachten op mijn school over ADD inlichtte. Toen was er nog niets over bekend op basisscholen.

Nooit heeft mijn moeder mij verteld dat ik ADD had. Tot ik de opleiding deed voor het beroep waarin ik nu werkzaam ben. Ik vond mezelf in de kenmerken van Autisme en ADD/ADHD toen besloot mijn moeder het mij te vertellen. Ik ben eerst kwaad geweest maar achteraf blij want doordat ik het niet wist heb ik ermee leren leven. Ik kon ADD als iets positiefs zien en vond het ook eerder een gave dan een last. Dit is echter de afgelopen twee jaar verandert. Een jaar geleden ben ik na een zeer moeizame zwangerschap bevallen van een geweldige zoon. Hijis mijn alles, mijn zonnestraaltje. Tijdens mijn zwangerschap heb ik mij meerdere malen depressief gevoelt maar ik dacht dat dit kwam door de omstandigheden. Ik heb namelijk bekkeninstabiliteit gekregen vanaf 12 weken en heb vanaf 16 weken thuis gelopen. Mensen begrijpen bekkeninstabiliteit niet tot ze het zelf meemaken. Ik had dan ook het gevoel dat collega’s mij met scheve ogen aankeken toen ik op verzoek van de arbo arts 2 uur per dag kwam werken op de administratie. Ik had het hier moeilijk mee maar doordat ik zwanger was trok ik me er weinig van aan. Als alles maar goed in mijn buik was dan ging het goed met mij.

We hebben overigens ruim een jaar gedaan over zwanger raken en ook 2 miskramen gehad. Ik heb vermoedelijk Endometriose en heb daar morgen na twee jaar eindelijk een afspraak voor staan bij de huisarts. (ik durfde de stap steeds niet te nemen en nog steeds eigenlijk niet!)

Kortom, het ging eigenlijk altijd goed met mij en ik voelde me goed. Ik ben getrouwd, heb een geweldige man die mij begrijpt en die ik alles vertellen kan. Ik zou me de gelukkigste vrouw op aarde moeten voelen maar zo voel ik mij niet. Per xx-xx-xxxx word mijn baan niet verlengd en dat valt mij erg zwaar na twee jaar. Er zijn geen financiën meer voor. Ik had altijd al de droom een eigen xxxx op te starten. Buiten mijn werk heb ik namelijk ook nog een eigen bedrijfje. Ik verkoop xxxxxxx voor ouderen. Ik vind dit geweldig leuk om te doen en de administratie houd ik keurig bij zonder fouten te maken. Ik weet dus wat ondernemen is en daarom dacht ik, waarom niet? Ik zet dat xxxxxxxx gewoon even op! Echter valt het me enorm zwaar en zijn er zoveel tegenslagen dat ik door de bomen het bos niet meer zie. Het valt mij op dat ik me sinds December steeds minder lekker in mijn vel voel zitten en ik me steeds meer depressief voel. Hoe ik dit merk is gewoon doordat ik zo van de één op de andere dag mij niet meer tot de simpelste dingen kan aanzetten en ik niet meer genieten kan van het hebben van vakantie zoals nu. Helaas hebben wij ook financiële problemen, nu zijn die niet enorm groot meer maar toch, ik kan daar moeilijk mee omgaan.

Ik weet het gewoon even niet meer wat te doen! Op dit moment werk ik 3 dagen en we kunnen net rondkomen. We moeten elke cent omdraaien en ik ben daar zo klaar mee! Ik weet dat ik goed in ondernemen ben vandaar dat ik het xxxxxxxx op wou zetten. Alleen twijfel ik nu continue of ik er goed aan doe en als het niets word wat ik dan moet gaan doen? Er moet geld in het laatje komen dus ik zou iets moeten vinden alleen ik voel me eigenlijk in geen één beroep thuis behalve mijn eigen zaakje dan alleen kan ik van +- 50,00 omzet per maand natuurlijk niet rondkomen.

Ik weet het dus niet meer… ik heb gewoon het gevoel dat ik het voor het eerst van mijn leven dingen niet meer aankan. Nog nooit heb ik me zo gevoelt als nu! Ik weet niet hoe ik hiermee moet omgaan, hoe ik mijn stemming weer positief kan krijgen. Gister had ik nog zo’n zin vandaag van alles te ondernemen maar bij het kijken naar buiten vanochtend, het zien van de regen was de maat meteen vol. Deze week zou een leuke week moeten worden, morgen is mijn vader jarig, de dag daarna ik en vrijdag wordt mijn dochter 1 en hebben we vrijdag en zaterdag feest voor haar verjaardag. Ik hoop dat ik me tegen die tijd beter voel dan nu!

Ik weet van mezelf maar al te goed dat ik graag mensen help en mails beantwoord, hoop dat dit bij andere ADDers hetzelfde is, haha. Ik heb nog nooit medicatie gehad en wil dit eigenlijk ook niet maar zoals ik me nu steeds voel dat wil ik zo niet langer. Het liefste zou ik gewoon komende maanden “ziek” thuis blijven om dingen op een rijtje te kunnen zetten maar dit kan gewoon niet al zou dit misschien wel het beste zijn heb ik zo het idee… Op mijn werk heb ik veel stress ik werk met kinderen die psychische stoornissen hebben of Autisme/ADHD het is dus stevig aanpoten en dan heb ik ook nog eens een collega en een baas met wie het niet klikt.. allemaal dingen waar ik niet mee om kan gaan.

Zoals ik mij nu voel gaat het gewoon niet langer meer, van niets word ik nog vrolijk. Ik voel mij moe en suf, kan ’s morgens niet eens mezelf aanzetten tot het smeren van een broodje. Mijn zoon daarentegen die zou ik nooit verwaarlozen en hoe ik mij ook voel, hij staat voor mij samen met mijn man op nummer één.

Groetjes, -----------------